"Κράτησε απαλά το κοχύλι με τα δαχτυλάκια της και το ακούμπησε προσεχτικά στο αυτί της. Έκλεισε με το χέρι της το άλλο αυτί και Σώπασε να ακούσει τα λόγια της θάλασσας. Έτσι άκουγε και τους Ανθρώπους. Τον βυθό τους..Τούτη ήταν η ιεροτελεστία αφύπνισης του θεραπευτή μεσα τους αλλά και του δικού της.." ρ.

Η εμμονή, η προσκολλήση, η ταύτιση και η εξάρτηση είναι μοτίβα εκφράσης του Εγω, στην απαίτηση του να χειραγωγει εις το ονομα της Αγαπης. Ετσι, δημιουργει ενα υβρίδιο, μια μπασταρδεμένη μορφή Αγαπης για την οποια ειναι παρα πολυ υπερηφανο και γεματο αυτοπεποιθηση κυκλοφορει, εκδραματίζοντας περιτρανα καθε συναισθηματικη του ψευδαισθηση. Αυτοθεοποιείται για αυτο το κακο αντιγραφο αγαπης και ενδιαφεροντος που τοσο απλοχερα δειχνει, μη μπορώντας να κατανοήσει και να δει το μέγεθος στο οποίο κακοποιεί την ψυχή τόσο του ιδιου όσο και του άλλου. Αν επιθυμεί κανείς να αγαπά γνήσια θα πρέπει να μάθει να λειτουργεί σύμφωνα με τις γενετήσιες ποιότητες της αγαπης όπως η Ελευθερία, ο Σεβασμός, η Ενσυναίσθηση, η Αλήθεια, η Ανιδιοτελής Αποδοχή. Ξεκινώντας

πρωτα απο μέσα του. Με πολλή δυνατή Πρόθεση και Υπομονή..

ρ

«Αραγε πως ειναι να σε μαχαιρωνουν στην καρδια; Θα ηθελα να μου συμβει για να δω αν πονα πιο πολυ απο τα λόγια και τα βλέμματα κάποιων ανθρωποειδων. Ξερετε.. καποιες οντοτητες που φορουν ανθρωπινη στολη και στο εσωτερικο τους ειναι μαυρες μουτσούνες με δοντια μυτερα και σωματα μανιασμενες δίνες που λαχταρουν να φανε τον αγλεωρα τρυφερων ψυχων. Αυτα σκεφτοταν και ολοενα δυναμωνε η θεληση της να παρει ενα νησι και να το καμει ιαματικο θερετρο λαβωμενων ψυχων. Κακοφορμισμενων παιδιων που δεν τα αφησαν φυσικα να μεγαλωσουν μα ουτε και να ειναι παιδια. Παιδια που τα ταιζαν με τρομοκεφτεδες, τα ποτιζαν με ενοχονερο και τα εβαζαν να αναπνεουν πρεπει και υποταγη. Παιδιά που δε τους επιτρεπόταν να εχουν αναγκες και ξέχωρη προσωπικότητα και μολις τα χειλακια τους ανοιγαν να εκφρασουν κατι, ετρωγαν τσεκουρια στη γλωσσα.Μονο στο νησι αυτα τα παιδια θα μπορεσουν να γιατρευτουν. Να ξαναγεννηθουν και να βυζαξουν αγαπη απ την αληθινη,να νιωσουν χαρα και λευτερια. Μονο στο νησι.. και το χε βαλει πεισμα να το φτιαξει. Να σωσει τα κουτσουνάκια ολου του κοσμου. Μικρα- μεγαλα. Να τα μεγαλωσει ξανα, δινοντας τους το ιαματικο χωμα και νερο για να ευδοκιμησουν μονα τους. Οπως επιθυμουν. Να βγαλουν λουλουδια και καρπους που θα απολαμβανουν και μετα θα τα κερνουν και στους αλλους.Και οποιο ανθρωποειδες εκανε να ζυγωσει, αλιμονο του!! Η θαλασσα θα γινοταν θεριο και θα το εστελνε στην κολαση απο την οποια ηρθε..» αποσπασμα απο το «Νησί των Παιδιών» ρ.

"Κάθε φορά που ανησυχούσαν γιατί έμενε μόνος, εκείνος αναρωτιόταν πως άραγε να ειναι η μοναξιά. Σίγουρα θλιβερή όταν δεν αντέχεις να μένεις με τον εαυτο σου. Και βέβαια κατάμαυρη, οταν αποσυνδέεσαι απο τα φωτα της ψυχη σου και χρειάζεσαι τους προβολεις των αλλων για να τυφλωθεις καλα. Μα και στέρφα όταν δε σε αγαπας και δε σου κάνεις έρωτα για να σε ξαναγεννας και να σε γαλουχάς.. Για να σου δινεις καθε φορα νέα λακτίσματα μεσα απο σελιδες βιβλιων, δικων σου εμπειριων με στιχους, μελωδιες μολυβια και ονειρα..Και κάπως ετσι ηταν απο μωρο παιδι και οι αλλοι παντα ανησυχουσαν. Άραγε ετσι ανησυχουσαν που ο ηλιος έκανε τράμπες με το φεγγάρι; Έτσι στεναχωριόντουσαν που η θάλασσα δεν ήταν πάντοτε γιαούρτι; Ειχανε αραγε ποτε σκεφτεί πως αυτο που βαφτιζαν απομονωση, αυτό που μαλλον εκεινοι ετρεμαν, για κεινον ήταν η φόρτιση και πολλες φορες η ανανηψη του; Που νομιζουν εβρισκε τη δύναμη και το νοιαξιμο για να φροντιζει την υπαρξη του αλλα και τις αλλες υπάρξεις γυρω του; Γνωστες ή άγνωστες. Για κεινον ολες ηταν γνωριμες.. Ο Καμυ ειχε πει πως ο ανθρωπος ειναι το μοναδικο ον που αρνειται να ειναι αυτο που ειναι. Και ειχε δικαιο. Πως να μην πονα, πως να μη φοβαται και να μη θλιβεται ο ανθρωπος οταν η πρωτη μανα με την οποια ερχεται σε συγκρουση ειναι η Φυση.." ρ.

Να αποχωρείς από τραπέζια που συναθροίζονται στείροι. Να αποχωρείς σιωπηλά, δίχως να θυμώνεις. Δεν γνωρίζουν παιδί μου. Δε γνωρίζουν να ακούν -πρώτα τη ψυχή τους, και ετσι η οργη που εχουν και η ψευδαισθηση της παντοδυναμιας, τους εχει κουφάνει. Δε γνωρίζουν παιδί μου την ωραιότητα που έχει ο διάλογος. Τη σύλληψη που μπορεί να συμβεί σε κάθε μοίρασμα, σε κάθε όμορφη ανταλλαγή αντιθέτων. Δε ξέρουν παιδί μου το μαγικό που γεννάται απο τον ερωτα του φανταστικού με το λογικό, του ειναι με του δεν ειναι, του ενος ακρου με το άλλο.. Δε ξέρουν για την ενωση. Την αγκαλιά. Και δε μπορούν να σε εμπεριέξουν. Φυγε παιδι μου και μη στεναχωριεσαι που σε ειρωνέυονται και σε υποτιμουν. Μη τρομαζεις που σου φωναζουν-φοβουνται. Οχι εσενα. Δεν ειναι προσωπικο. Το Εγω σαν θεριεύει, τσεκουρώνει τα ανθρωπινα εντόσθια. Γιατι ? Γιατι αν χαθεί ο ανθρωπος, γίνεται απληστος και αλαζονας και κουτός πολύ. Νομιζει πως η δυναμη βρισκεται στα πολλά και οχι στην μοναδα. Στη σχάση και οχι στην ενότητα. Στο ή το ένα ή το άλλο. Λές και τυφλωθηκε, δε βλέπει τη μεγαλη δασκάλα και μανα του, τη Φύση. Πόσο ταλαιπωριέται. Και επειτα να.. θα πρεπει να επιστρεψει, να γινει σαν εσενα: παιδι, για να ενθυμηθει και να ενώσει τα κομμάτια του. Να γίνει γόνιμος ξανα.. Καληνυχτα παιδι μου

ρ.

Την εστίαση σου έχεις τη δυνατότητα να την επιλέγεις. Που θα την στρέψεις. 

Σε κάτι που σε ωφελεί; Ή σε κάτι που σε γρατζουνά αλλά συνάμα και συνήθως είναι πιο οικείο; 

Οι νέοι τρόποι λειτουργίας, ύπαρξης και βαδίσματος είναι εκείνοι που οδηγούν στον γόνιμο προορισμό. Την πεπατημένη οδό της ασφάλειας του γνώριμου, όσες φορές και να την περπατήσεις, τυφλά θα βαδίζεις και αγκάθια θα γεμίζεις.
Χρειάζονται μάτια ανοιχτά, λόγος καθαρός και καλή σύνδεση με την καρδιά, για να πορευτείς σε καινούργιες θάλασσες και νέους δρόμους.

Εκεί έρχεται η αλλαγή. Η ανέλιξη.

Το παλιό δεν αλλάζει. Υπήρξε χρήσιμο ως βοηθός σου για κατανόηση καθε μη λειτουργικου και γέφυρακι μετάβασης στο ιαματικό καινούργιο. Έχεις την επιλογή να το περάσεις και την ευθύνη του να μείνεις πίσω.

Δικά σου και τα δυο. 

ρ.

Δε θα πω οτι δεν υπάρχει χρόνος για να μη σας το χαλάσω. Εν όψει της ημέρας λοιπόν, η (προς)ευχή μου για όλους μας  είναι: Να είμαστε ελεύθεροι! Ελεύθεροι από τον φόβο. Απο τον οποιοδήποτε φόβο φέρει ο καθένας μας, τροχοπέδη στην αγάπη και στις αρετές αυτής συμπεριλαμβανομένης φυσικά και της υγείας. Καταλαβαίνετε, οτι μιλώ για τους φόβους εκείνους που δημιουργούν εμπλοκές και οχι για την λειτουργική αίσθηση του φόβου που λειτουργεί προστατευτικά. (Προς)εύχομαι και παρακαλώ λοιπόν, για μετασχηματισμό του φόβου σε αγάπη και εμπιστοσύνη-την κόρη της. Όμως θέλει προσωπικη δουλεια με συνεπεια όλο αυτό.Γί´αυτό προς(εύχομαι) να εχουμε πολλη δύναμη, επιμονή και πίστη, όσοι επιλέξουμε να μπούμε σε αυτη τη διαδικασία αλλαγής. Γιατι αλλαγή ειναι. Και μόνο τότε υπάρχει (μετα)κίνηση άρα και χρόνος. Αντί αλλης μιας "καλής -στατικής -χρονιάς" λοιπόν, μας προς(ευχομαι): 

Καλό και τυχερό επαναπατρισμό στην ελευθερία για να απολαμβάνουμε και να μοιραζόμαστε τα ανώτερα-ενδότερα γνήσια μας   ❤️🙏

«Όταν φοβάται ο άνθρωπος γίνεται σε ψυχή και σώμα αγρίμι.Δε μπορεί να αγαπηθεί, να αγαπήσει, να (ευ)ζήσει.Σκέψου  ένα άγρια κακοποιημένο σκυλάκι πόσο ανασφαλές και φοβισμένο νιώθει. Και τι είν´αυτό που σιγά- σιγά χρειάζεται για να εξημερωθεί; Πως θα το προσέγγιζες; Όλοι κάπου, κάπως, κάποτε, πιστεύω έχουμε υπάρξει σαν αυτο το σκυλάκι. Και λέω πιστεύω, γιατί την ψυχή μου ξεκουφαίνει ο θυμός απ´το ίδιο φοβισμένο γάβγισμα.»

Με αγάπη ρ.

Η γνώση της αναγνώρισης

Οι άνθρωποι δε γνωρίζονται. Αναγνωρίζονται. 

Δεν είμαστε ξένοι μεταξύ μας.

Ξένοι  και αποξενωμένοι αισθανόμαστε, οταν γνωριζόμαστε και δεν αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον.

Η αναγνώριση δεν σχετίζεται ούτε με τον χρόνο επαφής, ούτε με την συγγένεια..
Δε ζυγιάζεται. Μέτε σε ταρίφα μπαίνει. 

Σ´αναγνωριζω και μ'αναγνωριζεις, γιατί πολύ απλά το αποφάσισε η οικειότητα στα βλέμματα μας. Το διάλεξε η δόνηση στ´ακουμπηγμα μας. Το επέλεξε η σοφία της γωνιάς που τεμνονται τα αισθηματα και τα μοιρασματα μας. 

Δε συναντιομαστε τυχαια οι ανθρωποι . 

Κάθε που συμβαίνει, γίνεται  ειτε για να συνταξιδέψουμε, είτε για να αλληλοδιδαχτούμε και να προχωρήσουμε ξέχωρα σοφότεροι. 

Χάζεψε τα μικρά παιδιά με πόση ευκολία, αλήθεια  και συντομία ανταμώνουν.

Ρίξε μια ματιά και στον εαυτο σου, με πόση άνεση χαμογελα και μιλά σε ενα μωρο που βλέπει στο δρόμο ή χαιδολογά ενα άγνωστο ζωάκι. 

Και τώρα  παρατηρησε και αναρωτησου, τι ειν αυτο που σε κανει να σκύβεις το κεφαλι και να μαζεύεσαι με μια σκυθρωπότητα που μοιάζει αγένεια σε καθε ενήλικα που συναντάς. Τι φοβάσαι οτι θα ξανανιώσεις που δε θα το αντέξεις? Μήπως είναι άδικο να αυτοεξοστρακίζεσαι στην παιδική σου μακρόνησο, καταδικάζοντας έτσι κάθετι νέο και ίσως επουλωτικό? 

Ας μη γελιόμαστε..Ολοι παιδια είμαστε που μεγάλωσαν τα κορμιά μας.
Και αν κάποιος καποτε  σε πόνεσε ή σε τρόμαξε τραυματίζοντας το μικρό μπόμπιρα που έχεις μέσα σου , σου υπόσχομαι πως υπαρχουν υπεροχοι ανθρωποι εκει εξω.
Υπέροχοι, διατεθειμενοι και διαθέσιμοι να μαλαξουν με αγάπη όποια κράμπα ταλαιπωρεί την ψυχούλα σου. Και συ, τη δική τους..

Κείνο που χρειάζεται είναι να είμαστε όλοι μας ανοιχτοί ωστε να επιτρεψουμε να συμβεί η όποια ιαματική συνάντηση. Να εχουμε με τα μάτια της καρδιάς μας ανοιχτά να βλεπουν τα γνωριμα και εκλεκτικά να τα διαλέγουμε. Να μπορούμε να τα απολαμβανουμε, νιώθοντας την ευλογια που οι καρδούλες μας πάλλονται σε σύντονες συχνοτητες. Καρδιοχτυπώντας αρμονικα αμφιδρομα αγαπημενες.. 

Ας εχουμε τις καρδιές μας ορθάνοιχτες, ν´ακουν και να εναρμονίζονται στις μελωδιες των ακόρντων μας. Κεινες που υμνουν τα συναισθηματα μας. 
Και για τα οσα δε μας ταιριαξαν, μα σε βαθος με τον τροπο τους σε ουσια μας ωφέλησαν..
Ας τραβάμε εμπρός ευγνώμονες και ανδρειωμένοι..

Οι ανθρωποι δε γνωριζονται. Αναγνωριζονται..

Και οπως λεει και ο Octavio Paz, Piedra de sol

 "Αν δυο κοιτάζονται και αναγνωρίζονται ο κόσμος αλλάζει. Ν ' αγαπάς είναι να αποβάλλεις το όνομά σου" 

Με αγάπη ρ.

Στη γειτονιά μου είσαι θερμά ευπρόσδεκτος. Μα θα πρέπει να σαι ανοιχτός. Ανοιχτός να λάβεις τα όσα εκεί συμβαίνουν, ανοιχτός να μοιραστείς τα όσα είσαι έτοιμος. Διαφορετικά.. τουτο το μέρος θα σε πετάξει απο μόνο του εκτός. Όση καλή διαθεση κι αν έχω να σε φιλοξενήσω, ο δρόμος μου εχει τους δικους του νόμους. Νόμους καμωμένους απο τη φύση του ονόματος του. Νόμους που τον προστατεύουν ωστε να διατηρείται καθαρός, εύμορφος και λείος. ρ   
Love street - Doors

Μυθοποιώντας καποιον σκλαβωνεσαι. 
Σκλαβωνεσαι στην αναγκη που σε ωθησε να το κανεις και στο ιερό που γονατιζεις για να τον υμνεις. Χαλαλι ομως, γιατι τα δωρα της απομυθοποιησης εχουν αξια μεγατονων: επιβεβαιωση ενστικτου, εμπιστοσυνη σε αυτο, διαυγεια, επαναπροσδιορισμοι της αξιας εντος και των περιξ.
 Καθε ημερα για καποιους ξημερωνει κατι διαφορετικο..ακτινοβολει εντος τους κατι πιο σοφο και εξελιγμενο. ;)

Η επιρροη του κοσμου που πρεπει να διωχνουμε, ειναι του κοσμου που εχουμε δημιουργησει απο τα βιωματα μας-συνηθως τα δυσαρεστα.Ισως αν λειτουργουμε ανεπηρεαστα απο αυτη την δεξαμενη εμπειριων που εχουμε εντος μας, περα 

απο πεποιθησεις και προκαταληψεις εστιαζοντας στο παρον, θωρωντας καθε ανθρωπο αλλα κ τον εαυτο μας ως καινουργιο..Τοτε ισως μπορεσουμε να απολαυσουμε την επαφη, την επικοινωνια με θεμελια την αληθεια και την αναγκη της παρουσας στιγμης διχως τη λούπα δυσλειτουργικων μοτιβων. ρ

Ps: μεταβιβαση-αντιμεταβιβαση, σεναρια ζωης..

Περπατώντας με την όπισθεν στα μονοπατια της ιστοριας, βλεπω την αδυσωπητη εμμονη του ανθρωπινου ειδους να επεκταθει και να κυριαρχησει τη γη με ενα αυτιστικο απαράλλαχτο μένος.Μεγατόνων ματαιοδοξια.. Σωματα εναντιον σωματων, ψυχες αποχωρουν ξεκοιλιασμενες σε μια μαχη οπλων, χρηματος και υλης. Αν ειναι αυτος ο σκοπος μας, ας μας μεταμορφωσει παρακαλω ο πλαστης μας σε μυκητες, ωστε να εξαπλωνομαστε αναιμακτα, αρμονικα και διαγαλαξιακα με ειρηνη!

Αυτο που βλεπεις γινεσαι και αυτο που γινεσαι ή μαλλον απογινεσαι, αυτο και ψηφιζεις. Μη μιλαμε καθολου.Ας αναλαβουμε ο καθενας την ευθυνη της ανορθωσης του επιπεδου και της ενθυμισης ποιοτητων ωστε να μεταλαμπαδευσουμε στα παιδια μας υγιεινα προτυπα μπας και σωθει ο πλανητης απο την αποκολοκυνθωση και την κακοποιηση απο τα ΜΜΕ. Απ´εξω στρας και απο μεσα τρας.. και ο,τι μαγειρεψεις, αυτο και θα φας!

Δυο πλανητες που εφαπτονται σε ενα σημειο τομης τετοιο, ωστε να διατηρειται η γνησιοτητα του καθενος, επιτρεποντας την αρμονικη τους κινηση και εξελιξη.Ενα κοινο σημειο επαφης, πηγης σεβασμου, εμπιστοσυνης, στηριξης, αλληλοκαμαρωματος και βαθιας αγαπης.Για τοσο..οσο ωφελει και φωτιζει ο ενας τον αλλον. Να μιαν ομορφη σχεση οπως την οραματιστηκα..Γιατι οπως και να το κανουμε..εκαστος στην κοσμαρα του

 🌍❤🌍

Και αν σου πει δε θελω σχεση, μαζί σου εννοει μικρη μου.Και συ στεκεσαι με μάτια που απορούν και μια καρδιά γεμάτη παραπονο προσπαθώντας να καταλάβεις τι δεν καταλαβες.Δεν χρειάζεται  παντα να τα καταλαβαινεις ολα.Δε χρειάζεται να μπερδέυεσαι στου καθενος την συναισθηματική ασάφεια.Αυτό που μπορείς  ομως ειναι  να μαθεις να ξεχωριζεις εκεινους που βαζουν το γενικα μπροστα να καθαρίσει γιατι τους τρομάζει το  διάφανο του συγκεκριμένου.Να μάθεις να ξεχωρίζεις το κάλπικο απο το γνήσιο. Και να σουρώνεις τα λόγια απο τις πράξεις.Οι πράξεις αγγίζουν ευθύβολα την ψυχη ενω τα λογια την πλανεύουν και την κρατουν στη λήθη.Μείνε στο βυθό εκεί που ναι οι θησαυροί και ευχήσου σε αυτούς που επιπλέουν κάποια μέρα να βρούν το οξυγόνο να κάνουν τσάρκα δίπλα στα κοράλια, στα βαθιά στα καθαρά δίχως μπρατσάκια και φρου φρου.Δώσε τους τούτη την ευχή και νίωσε ευγνώμων που τους γνώρισες.Νιώσε ευλογημένη και πάψε! πάψε επιτέλους να τους προσφωνείς μαλάκες, γιατί τούτοι μικρή μου υπήρξαν δάσκαλοι σου.Τούτοι σου δίδαξαν πως το βάθος σου είναι απύθμενο και η ψυχή σου μαργαριτάρι που θέση  δεν έχει  στα ρηχά. Αν δεν ήταν αυτοί, δε θα μπορούσες να αναγνωρίζεις και να εκτιμάς τα πολύτιμα που τώρα κολυμπουν  διπλα σου.Αφησε τους πίσω στην ησυχια τους και στην ασφάλεια τους να πατώνουν μα χάρισε τους οπως θα φευγεις λιγες μπουμπουληθρες σου να σε θυμουνται.Και να στέκεις υπερηφανη μικρή μου και να σε καμαρώνεις.Μη  μετανιώνεις.Έτσι είναι η αγαπη σου,  έτσι ήταν πάντα . Εχει ρίζες στα βαθιά και ένα μποι που καμια φορά αγγίζει τα ρηχά. Μονο που εκει δεν αναπνέει καλα..οπότε βουτια και πίσω..έκει που η καρδιά χτυπά αρμονικά.Εκεί που η ανάσα γινεται μπαλάντα..Να προσέχεις μικρή και να τη φροντίζεις γιατι ειναι φρικτός ο θάνατος απο ασφυξια..  ρ. 

Δεν εχει σημασια ποσα χρονια ξερει ο ενας τον αλλον.Σημασια εχει να αναγνωριζεστε.Γιατι αλλο ξερω και αλλο γνωριζω.Το γνωρίζω είναι είναι βγαλμένο απο τη μήτρα του βιώνω και αναγνωριζω σημαινει ενθύμιση αυτού: Η αίσθηση πνευματικης, συναισθηματικης οικειοτητας που κάνει τη γύμνια των κορμίων να σμίγει σε ένα ζεστό αντάμωμα ψυχών.. ρ.

Η ανασφάλεια, η εξαρτηση, η ζήλεια,η επίκριση, η καταπίεση, η παραβίαση ό,τι προσωπικού- η μη ύπαρξη σεβασμού και εμπιστοσύνης με λίγα λόγια, δεν έχουν ίχνος σχέση με την αγάπη. Γνωμη μου: Μπορείτε να λέτε στο σύντροφο σας, σε θέλω, σε γουστάρω, σε ποθώ μα οχι σ΄αγαπώ αν διέπεστε απο κάποιο των παραπάνω. Πιστευω πως η αγάπη απαρτίζεται απο ποιότητες όπως η ενσυναίσθηση, η τρυφερότητα, η αςφαλεια, ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη, απο αξίες όπως η ελευθερία, και αρετές όπως  η αλήθεια και το ήθος. Οτιδήποτε προκαλεί δυσάρεστο και πονεμένο συναίσθημα, δεν έχει να κάνει με την αγάπη. Φυσικά είμαστε άνθρωποι και αναπόφευκτα καλούμαστε να τα βιώσουμε όλα, με ένα κατα τη γνώμη μου σκοπο: να μάθουμε να αγαπάμε πρώτα τον εαυτό μας ωστε να μπορούμε να απολαμβάνουμε και να μοιραζόμαστε την αγάπη και τα δωρα της με όποιον επιλέγουμε να σχετιστούμε. Η ανάγκη να γράψω το παραπάνω, προκύπτει καθώς βλέπω πάρα πολλους αντρες να έχουν υποστεί συναισθηματική κράμπα  και γυναίκες με ναρκωμένη θηλυκότητα.Κοινώς, βλέπω ανθρώπους μονους με πολυ πόνο,θλίψη και θυμό να στριφογυρίζουν σε μια εσωστρεφή σπείρα τρώγοντας τα σωθικά τους. Μια φορά ζούμε ή τουλάχιστον μια θυμόμαστε. Ας δοκιμάσουμε να την γεμίσουμε αφείδωλα με αγαπη και έρωτα,  ώστε να την απολαμβάνουμε και να προχωρήσουμε στην επόμενη όσο πιο ξαλαφρωμένοι! Και μια φιλική συμβουλή: Μοιράσματα αλήθειας για αποφυγή παρερμηνειών! Σας φιλω γλυκα..

Ps: ολα τα παραπανω πρεσβευουν παντα τη γνωμη μου

Συναισθηματικη αδιαθεσια

Είναι λυπηρό να βλέπω τόσους νέους άντρες  να μην επιτρέπουν στους εαυτούς τους να απολάυσουν την ομορφιά και το μεγαλείο του σχετίζεσθαι. Η συναισθηματική μη διαθεσιμότητα των αρσενικών, έχει γίνει μάστιγα. Φόβοι όπως αυτός της απόρριψης, της αποτυχίας, της εγκατάλειψης και της επαφής με τις θηλυκές τους ποιότητες, έχουν δημιουργίσει συναισθηματική συμφόρηση με αποτέλεσμα η μοναξιά να έχει κακοφορμίσει. Το μήνυμα που θέλω με πολλή αγάπη να στείλω σε όλους εσας που έχετε υποστεί κράμπα στην ψυχούλα σας, είναι  να εκμεταλλευτείτε τον αβέβαιο χρόνο -που όλοι έχουμε, σκύβοντας γλυκά πάνω απο το  μωρό της Ροζμαρι που βρίσκεται εντός σας, επιτρέποντας του να έχει και φόβους, θλίψη και άλλες όπως τις αποκαλείτε εσείς αδυναμίες.Δοκιμάστε να παύσετε την επικριτική πολυλογία και αγκαλιάστε το. Αγκαλιάστε το  εχοντας παράλληλα τα ματάκια σας ανοιχτά, για να βλέπετε τις υπέροχες νεράιδες που λαμποκοπούν γύρω σας και αφεθείτε στην ευλογημένη ανταλλαγή των δώρων που έχει ο ένας για τον άλλον.

Να θυμάσαι να είσαι Άνθρωπος

Καποια στιγμη καλο θα ειναι να κατανοησουμε πως αυτο που κανει η σημερινη ´´πολιτική´´ ειναι να διαμελιζει τον ανθρωπο και να τον μυει σε μια αεναη και φαύλη ναρκισσομαχια στην οποια εκεινος που την εχει μεγιστη βραβευεται-απο τον εαυτο του.. Ο ανθρωπος εγκατελειψε το ´´κεντρο ´´ του, για να στριμωχτει σε αριστερες και δεξιες παραταξεις, να βαφτει με χρωματα και να κατηγοριοποιηθει προκειμενου να ικανοποιηςει την αναγκη του ανηκειν. Ειρωνια Ομηρου που του δωθηκαν σε αφθονια ολα τα αγαθα της φυσης, ολες οι θεικες αρετες και εκεινος προτιμησε να αυτομολησει σε ενα υλικοπέδιο οπου ολοι ζουν αποκομμενοι προκειμενου να βιωσει την ματαιοτητα της ισχυς της μοναδας του. Του επεφτε μεγαλο το απειρο που ανηκε και προτιμησε να μετακομισει στο δυαρι, νομιζοντας πως εκει θα ειναι σημαντικος. Στο δυαρι ανθρωπε εισαι σημαντικος μονο για τον καθρεφτη σου.. Ενας πολυ σημαντικος μονος και κακοποιημενος γιατι στο τελος της ημερας γυρνοντας σπιτι αυτος σε βριζει που δεν εισαι αρκετος και σου ζηταει κι αλλα! Καθε πρωι σε στελνει στη ζωη να κλεψεις, να κοροιδεψεις και να σκοτωσεις για να σου πει το βραδυ μπραβο αλλα δεν αρκει. Ειναι απληστο αφεντικο ο καθρεφτης ανθρωπε και συ του σαι ανεπαρκης! Οσο ομορφος και αν φαινεσαι, οςο και να τον γυρλιζεις, απο μεσα φριτεις!

Στις αποβλητες εκπομπες των ΜΜΕ παρατηρω εναν σεβαστο αριθμο ανθρωπων απο διαφορους χωρους, να παρελαυνουν ως αγωνιστες προσφορας, παραληροντας σε εναν λεκτικο αυνανισμο που τελικα μονο σκοπο εχει τον προσωπικο τους οργασμο και αποτελεσμα την πνευματικη υπογεννητικοτητα και την ατροφια αξιων.Μονος στοχος η χορταση της παρτατζα τους! Τα γραφω αυτα γιατι ποτε δε ξερεις.. Ισως γινουν τροφη για βρωση μιας αλλης σκεψης ενος νεου τροπου υπαρξης εφοσον ο παλιος εχει παταγωδως αποτυχει. Ενα νεο τροπο σκεψης οπου οι ανθρωποι δε θα ενδιαφερονται για το αλφα ή το βητα ή το γαμα καποιας αλλης διαλεκτου αλλα θα ξεκινησουν να υπαρχουν και να αγωνιζονται παρεα για την επαναφορα της αλφαβητου της μητρικης τους γλωσσας: Της ανθρωπιας. Επαναπατριζομενοι πια υπο την γενεθλια τους παραταξη, την ενοτητα, την αγαπη εχοντας προθεση θετικη και πιστη.Ενας μαζικος επαναπροσανατολισμος ενεργειας προς την αγαπη ειναι παντοδυναμος να αλλαξει πολλα.Γιατι στο χωμα που ειναι λιπασμενο με αγαπη δε βρισκει ριζα το νοσηρο. Και για να προλαβω ορισμενους.. Δεν ειμαι ρομαντικη.. παραμενω ανθρωπος και θυμαμαι!