Οταν η ψυχη διψα..τα ποδια να στριβουν

Να χαραζεις ενα νεο δρομο και να αλλαζεις πορεια δεν ειναι ευκολο..
Ειναι ομως απαραιτητο οταν αυτον τον δρομο τον εχει ποθησει η ψυχη σου, γιατι μονον εκεινη ξερει που και πως θελει να βαδισει..
Στο βουνο ή στη θαλασσα, μονη ή με παρεα.
Μονον εκεινη εχει τη γνωση και τη σοφια να επιλεξει την διαδρομη, γί´αυτο εμπιστευσου την και μην φοβηθεις.

Για οσα σε πονουν που αφηνεις πισω σου, μην φοβηθεις.
Ηταν ειναι και θα ειναι δωρα πολυτιμα που σε βοηθησαν να αντιληφθεις τι χρειαζεσαι και τι μπορεις.
Γιατι, το πιο σημαντικο απ´ολα σε καθε δρομο που επιλεγεις, δεν ειναι ο δρομος..το πιο σημαντικο ειναι ΕΣΥ.

Δυο ποδια που περπατουν μηχανικα στηριζοντας μια αφυδατωμενη απο ικανοποιηση ψυχη, ειναι δυο ποδια που συντομα θα καταρρευσουν.
Γιατι η ψυχη, ειναι ο στηλος των παντων μας και γιατι αν δεν την φροντιζουμε θα παρασυρει καταγης και εμας αλλα και οσους συνπδοιπορους εχουμε.

Τα μονοπατια στη ζωη ειναι απειρα και το προνομιο να τα επιλεγουμε ειναι αποκλειστικο του καθενος μας ξεχωριστα.
Κανεις δε περπατα σε δρομο που δεν εχει επιλεξει.

Στην πρωτη λακουβα ενος δρομου πεφτουμε μεσα γιατι δεν την ειδαμε..
Στη συνεχεια οντας υποψιασμενοι, με ελιγμο αποφευγουμε την 2η λακουβα.
Προχωρωντας παρατηρουμε οτι οι λακουβες γινονται ολο και πιο πυκνες.
Δεν ειναι προτιμοτερο να αλλαξουμε την πορεια μας, απο το να προσπαθουμε συνεχεια με ελιγμους να αποφυγουμε τις λακουβες;

Κανενας δρομος δεν εχει εγγυηση κατασκευης απο ροδοπεταλα και μεταξι.. κανενας δρομος ομως δεν ειναι μονοδρομος.

Εστιαζοντας αποκλειστικα σε καθε βημα που κανουμε, ανεπηρεαστοι απο αυτο που αφησαμε πισω και αδιαφορωντας για εκεινο που θα ακολουθησει.. Τοτε οι μυστικες πορτες προς πολλα μαγικα μονοπατια θα ειναι πεντακαθαρα ορατες!

Ευχομαι η νεα διαδρομη να ειναι ηλιολουστη γεματη χαρα, χρωματα και πολυ γαληνη!

Σε εσενα..με ολη μου την αγαπη!

Ρ.

H Μαρινα μου!

Βιβλιοκαφε Εναστρον, 10 Μαρτιου 2012
Παρουσιαση του βιβλιου της Μαρινας Φραγκεσκιδου με τιτλο:"Η Ευτυχια απο το Παραθυρο"

Λιγα λογια για την Μαρινα:

Ιανουάριος του 1999 και τα 19α γενέθλια μου με βρίσκουν στην Πάτρα.

Ως πρωτοετής φοιτήτρια και έχοντας λίγους μόνο μήνες στην μικρή αυτή πόλη, δεν είχα δημιουργήσει μεγάλη παρέα, οπότε το πάρτυ μου είχε ελάχιστα άτομα.

Ανάμεσα στους καλεσμένους βρισκόταν μια άγνωστη κοπέλα, αδύνατη με καστανα μακρια μαλλια και ιδιαίτερα έντονα χαρακτηριστικά..

Συνοδευόταν από τον φίλο μου τον Σάκη, με τον οποίο η σχέση τους μετρούσε μόνο λίγες ημέρες και η βραδιά εκείνη ήταν κάτι σαν την παρθενική της εμφάνιση στην υπόλοιπη παρέα.

Στην αρχή, με την κολλητή μου την Μαρίζα νομίζαμε ότι είναι μουγκή..

Η ώρα κυλούσε και όταν με βία λίγες λέξεις δραπεύτευσαν απ΄τα χείλη της, καταλάβαμε ότι είναι Κύπρια.

Θυμάμαι την είχα παρομοιάσει με τζουκμποξ.. και θέλαμε να της ρίξουμε κανά κέρμα, μήπως αρχίσει να μιλάει..

Αυτό το τζουκμπόξ ήταν η Μαρίνα και ηταν το πιο ακριβό και το πιο όμορφο δώρο για τα γενέθλια μου!

Η Μαρίνα είναι αυτό ακριβώς. Ένα δώρο..

Έίναι ενα δώρο, δίχως κορδέλες και αμπαλάζ.. γιατί είναι αυτόφωτη από την λάμψη της αγάπης και γιατί η καθαρότητα της ψυχής της δεν επιτρέπει τίποτα ψεύτικο.
Μόνο ευλογημένο μπορώ να χαρακτηρίσω όποιον έχει στη ζωή του τη Μαρίνα,
Γιατί ευλογία είναι όταν σου προσφέρονται σε όλο το τους το μεγαλείο η χαρά, η αποδοχή και η άνευ όρων αγάπη.

Η αξιολάτρευτή αυτή Κύπρια, φεύγει στα 18 της από την όμορφη Ασγάτα της Λεμεσου και αποχωρίζεται την θαυμάσια οικογένεια της, για να πάει στη Πάτρα και να πάρει το πτυχίο της στην Διοιήκηση Επιχειρήσεων.

Αυτός ήταν ο σκοπός..
Ο λόγος όμως ήταν άλλος..

Ο λόγος που η ζωή οδήγησε την Μαρίνα στην Πάτρα, ήταν για να γνωρίζει τον άντρα της Σάκη, την φίλη και κουμπάρα της Μαρίζα, τον φίλο και νονό της κόρης της Στάθη, τον καρδιακό της φίλο Γιώργο και για να κάνει σε εμένα δώρο γενεθλίων μια φιλία μεγατόνων.

Αφού όλες αυτές οι γνωριμίες πραγματοποιήθηκαν και δέθηκαν γερά με τον φιόγκο της αγάπης, το 2003 η Μαρίνα βάζει το ''πτυχίο΄' της στην βαλίτσα και επιστρέφει μαζί με τον αγαπημένο της Σάκη στην Κύπρο όπου εργάζονται και οι δυο ως ορκωτοί λογιστές σε μεγάλη πολυεθνική ελεγχτική εταιρία.

Στη συνέχεια Σακης και Μαρινα μετακομίζουν στην Αθηνα, παντρευονται και εκεινη συνεχιζει να εξασκει το επαγγελμα της ορκωτης λογιστριας αλλα οχι και ορκισμενης.

Οπως τα περισσοτερα παιδια, ετσι και η Μαρινα ειχε βρεθεί σ’ενα μονοπατι που δεν ηταν δικη της επιλογη και οσο το περπατουσε τόσο εκείνο στένευε ασφυκτικά.
Οι ισολογισμοι και τα φυλλα του xcel ειχαν γινει το μαρτυριο της και κάθε φορά που συναντιόταν μαζί τους, ένιωθε την ταυτότητα της να χάνεται και την αναπνοή της να γίνεται όλο και πιο ρηχή.

Ο Από μηχανης θεος ηρθε με την οικονομικη κριση, καθως η αναγγελία της απόλυσης λόγω μείωσης κόστους, ήχησε στα αυτιά της σαν λυτρωτική μελωδία.

Από τότε η ζωή της άλλαξε και όλα άρχισαν να κυλούν αρμονικά μέσα στο φυσικό τους αυλάκι.

Η Μαρινα, αφιερωθηκε πλεον με την ησυχια της σε αυτο που παντα λαχταρουσε και αγαπουσε η ψυχη της : Στην συγγραφη!

Ηταν πλέον ανακουφισμενη και χαρουμενη, Ηταν ευτυχισμενη.
Το πρωτοτοκο βιβλιο της με τιτλο ´´ευτυχια απ το παραθυρό´´ αποτελει μεγαλο οιωνο στη ζωη της Μαρινας, καθως κατα τη διαρκεια της συγγραφης του, η ευτυχια οντως ανοιξε το παραθυρο για να περασει μεσα απο αυτο η γλυκια Ναταλια..Το πρωτο παιδι της Μαρινας και του Σακη..που πανεξυπνα επελεξε να ερθει στη ζωη, τη στιγμη που η μητερα του ειχε βρει την αποστολη της:

Να γεμιζει της καρδιες μας χαρα και τις βιβλιοθηκες μας βιβλια..

Αγαπημενη μου Μαρινα, θέλω να σου πω ένα μεγάλο μπράβο που με τόση θέρμη αγωνίστηκες ώστε η ψυχή σου να συναντήσει το αντίκρισμα της και να σου ευχηθώ καλη συνέχεια στον φωτεινο δρομο που περπατας.

Με πολλη πολλη αγαπη
Ρ.

Ο θυμος και η ομορφη λιακαδα

Η ταση απορριψης του θυμου ειναι κομματι ολων μας.
Θεωρουμε κακο να νιωθουμε θυμο και οταν αντιλαμβανομαστε την παρουσια του, θυμωνουμε ακομα περισσοτερο γιατι δεν τον καλεσαμε ποτε..
Μηπως ομως με καποιο τροπο του δωσαμε ολα τα απαραιτητα για να αναπτυχθει?
Ο θυμος, ειναι και αυτος ενα δικο μας κομματι και με το να τον αγνοουμε, στην ουσια αγνοουμε και απορριπτουμε την ιδια μας την υπαρξη.
Οσο δεν αποδεχομαστε τον θυμο μας και δεν τον αφηνουμε να εκδηλωθει..τοσο αυτος ουρλιαζει με την ελπιδα καποιος να του ανοιξει, να τρεξει, να ελευθερωθει..
Οσο ζει καταδικος και παραμελημενος.. οι πληγες του αιμοραγουν και ο πονος του μεγαλωνει..
Δε θα σταματησει ποτε με το μπομπουνητο του να διεκδικει και να αποζητα την μοναδικη του αναγκη..την καταιγιδα της ψυχης..
Γιατι εκτονωση του θυμου δεν ειναι αλλο απο το ανοιγμα του εωτερικου μας ουρανου..
Φανταστειτε πως θα ηταν ο φυσικος μας ουρανος αν απαγορευε στα πυκνα θυμωμενα συννεφα να εκφραστουν?
Συλλογιστειτε πως θα ηταν αν δεν εμφανιζοταν το απροσμενο,συντομο μα ελπιδοφορο φως της αστραπης.
Φανταστειτε εναν δειλο κεραυνο που δεν βγαινει ατρομητα και αποφασιστικα να σφαξει τα συννεφα για να ξεχυθει ο πονος και η αγανακτηση τ´ουρανου..
Τι νομιζετε οτι θα συνεβαινε τοτε?
Ο ηλιος θα εξοριζοταν απ´τις οργισμενες νεφελες και ενα μονιμο σκοταδι θα απλωνοταν παντου.
Οι κροτοι απ τις διαμαρτυριες των μπουμπουνητων θα μοιραζαν απλοχερα τον τρομο και το σκοταδι θα γινοταν ολοενα και πιο μαυρο..
Ο θυμος δε θα μετασχηματιζοταν ποτε σε γαληνη, καθως δεν θα καταφερνε ποτε να περασει στα ιαματικα λουτρα της βροχης και τα χρωματα του τοξου τ¨ουρανου δε θα στολιζαν ποτε τον γαλαζιο φοντο του.

Καπως ετσι, ή μαλλον -κατα τη γνωμη μου - ετσι ακριβως συμβαινει οταν δεν αποδεχομαστε τον θυμο που υπαρχει στην ψυχη μας.
Ετσι ακριβως η θλιψη απλωνει το μαυρο της πεπλο για να καλυψει τον θυμο ενω, με το ιδιο αραχνο πεπλο φιμωνει καθε αναγκη του να εκφραστει.

Η φυση ειναι ο καλυτερος δασκαλος.
Κατεχει την αληθεια, κατεχει την γνωση και κατεχει και την τεραστια σοφια με την οποια τις διαχειριζεται.
Αν ακολουθησουμε βημα βημα τις διαδικασιες με τις οποιες η φυση φροντιζει τον εαυτο της, το μετεωρολογικο της ψυχη μας θα προβλεπει πολυ πολυ συχνα: Μια ομορφη λιακαδα..


´´Τα συννεφα μαυρα και πυκνα, εχουν μεγαλο πονο
Νιωθουν θυμο που λαχταρα να εξατμιστει στον χρονο
Με αγαπη και αποδοχη κοπιαζει η μανα φυση
Τα σωθικα του ουρανου με κεραυνο να σκισει,
Και με το κλαμα της βροχης για να τον καθαρισει"

Με αγάπη ρ.

Ελλαδα

´´ο Θεος δημιουργει τη γη και καλει τους λαους για να τους μοιρασει τα εδαφη.
Το ραντεβου ηταν συγκεκριμενη ημερα και ειχε διαρκεια περιορισμενη.
Ηταν ολοι παρωντες για να λαβουν τα κομματια γης που τους αναλογουσαν, εκτος απο τους Ελληνες οι οποιοι θεωρησαν σκοπιμο να μην πανε.
Την επομενη ημερα, πανε οι Ελληνες βρισκουν τον Θεο και του ζητουν το κομματι που τους αναλογει.
-Δεν υπαρχει τιποτα αγαπητοι μου τους λεει εκεινος.Η μοιρασια εγινε χτες και τα εδωσα ολα.
Οι Ελληνες θερμοπαρακαλουσαν τον Θεο πεσμενοι στα γονατα προκειμενου να δωσει και σε αυτους ενα κομματι γης να κατοικησουν.
Τελικα ο Θεος ανταποκριθηκε στις εκκλησεις τους και τους εδωσε την Ελλαδα λεγοντας τους:
-Ενταξει Ελληνες με πεισατε!Υπαρχει ενα κομματι γης το οποιο και θα σας δωσω.Ειναι αυτο που ειχα κρατησει για ΕΜΕΝΑ.

Αυτη ειναι η Ελλαδα.
Η Ελλαδα που ποτε δεν εκτιμησαμε, γιατι αναπαυτικα καθομασταν στον καναπε της πρωγονοπληξιας.
Η Ελλαδα που ποτε δεν αγαπησαμε,γιατι ειχαμε την πεποιηθηση οτι το ξενο ειναι καλυτερο.
Η Ελλαδα που απλα..εγκαταλειψαμε και επειτα δολοφονησαμε!
Η Ελλαδα που επιτρεψαμε να πουλησουμε!

Μιλαω στον πληθυντικο και ισως καποιοι ενοχληθουν, ομως δεν μπορω να απομονωσω την ευθυνη ολου αυτου που συμβαινει στη χωρα μας και να την χρεωσω μονον σε 200 ατομα.
Γιατι πολυ απλα..σε αυτα τα 200 ατομα προμηθευτες οπλων και σφαιρων υπηρξαμε ολοι μας.
Και γιατι επισης..μονον με συλλογικη προσπαθεια καταστρεφεται μια ιστορια, ενας πολιτισμος, ενα εθνος.
Δε θα αναφερθω στο θρασσος και στην απωλεια συνειδησης των ατομων που βρισκονται μεσα στο επιβλητικο κιτρινο κτιριο της βουλης.
Αυτοι οι γενοκτονοι εκτελουν απλα και με μαθηματικη ακριβεια το σχεδιο τους.
Θα αναφερθω ομως σε εμας, γιατι πιστευω πως τωρα πια γνωριζουμε,κατανοουμε και μπορουμε!
Μπορουμε να ανακτησουμε την εθνικη μας αυτοεκτιμηση,να επανεκτιμησουμε την ιστορικη και πολιτισμικη μας αξια και να νιωσουμε υπερηφανοι που ειμαστε Ελληνες.
Ας γινουμε εκπομπες μιας συλλογικης ενεργειας της οποιας πηγη θα ειναι η αγαπη καταρχας προς εαυτον και συνανθρωπο και κατ´επεκταση προς την χωρα μας.

ΦΩΤΙΕΣ
Με θλιψη παρακολουθω την Αθηνα να καιγεται, ομως η Ελλαδα καιγεται καθε χρονο καθε καλοκαιρι και τα δαση δεν ειναι κτιρια..τα δαση εχουν ψυχη και εμεις εχουμε γινει πυροβλεψιες ενω η ικανοτητα να σβησουμε τη φωτια ειναι καθαρα στο χερι μας..διαφορετικα το πορισμα της εθνικης μας νεκροψιας θα αναγραφει:Ασφυξια απο αναθιμιασεις!

Ενα θετικο μηνυμα..

Τα πραγματα στη ζωη μας χειροτερευουν και θα χειροτερευουν με σκοπο να αφυπνιστουμε.
Οσο αγνοουμε τις αρνητικες εμπειριες και οσο τις αναπαραγαγουμε..τοσο αυτες θα επανερχονται δυναμικοτερα.
Πιστευω πως φτανουμε στο τελος οχι της οικονομικης κρισης αλλα της κρισης συνειδητοτητας που μας διεπει, η οποια συντομα θα σημανει και την παυση καθε αλλης μορφης κριση.
Καληνυχτα και να φροντιζουμε τα μεσα και τα εξω μας..
Ρ.

Οι Αλωβητοι..

Το οχι δεν το δεχονται..
Το δε γινεται επισης..
Αν "δεν ξερεις"..δεν επιτρεπεται
Εκεινοι...τα ξερουν ΟΛΑ!
Αργοτερα αν τους πεις..θα απαιτησουν:ΤΩΡΑ!
Αναγκες και αδυναμιες εξοριστες απ τη δικη τους χωρα..
Τα λαθη δε σου χαριζονται..
Αυτοι επιτυγχανουν σε ολα...
Τη γνωμη σου αν πας να πεις..στο κοβουνε με φορα..
Εκεινοι γνωριζουν καλυτερα και τα ελεγχουν ΟΛΑ..ωσπου η ζωη καποια στιγμη τους στενλει σε ανηφορα!!!

Αφιερωμενο..στο μοντελο αυτο του τερταπερατου αντρα ..που επιτυγχανει παντα στα παντα και ολα τα ελεγχει με χειρουργικη ακριβεια..διχως να του ξεφευγει ποτε τιποτα!Ακουραστος,ατρομητος,αλωβητος...σαρωτικος..Σαρωνει τα παντα προκειμενου να ΜΗΝ αποτυχει..γιατι την αποτυχια..την φοβαται..την τρεμει...την σκιαζεται..Καποιος φαινεται καποτε τον τρομαξε,λεγοντας του οτι το να αποτυγχανεις ειναι σφαλμα μεγα..ετσι αποφασισε να αγνοει και να σαρωνει οτιδηποτε στεκεται εμποδιο στην αποπερατωση του στοχου του..ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ!Ειτε αυτο λεγεται αναγκη, ειτε λεγεται αδυναμια..εκεινος θα τα καταπατησει ωστε ο δρομος προς την "επιτυχια" να ειναι για ΑΥΤΟΝ ισοπεδος!
Βρισκω κριμα τον τροπο που λειτουργουν..μα πιο πολυ τον βρισκω αδικο καθως αυτοι οι οδοστρωτηρες στο περασμα τους..σαρωνουν και αλλες ψυχες..Ψυχες, που αποδεχονται τις αδυναμιες τους,αγκαλιαζουν τις αναγκες τους και επιθυμουν να τις κρατουν ζεστες και χαμογελαστες ακομα κι αν αυτο δε σημαινει...αριστα σε ολα!!!!!

Μια ευχη για τους αλωβητους:

Ευχομαι η ψυχη τους να βγει στον ηλιο, να ζεστοκοπηθει απο την θερμοτητα τησ αγαπησ, να λουστει με το φως της αληθειας και ολη τους η επαρση να μετασχηματιστει σε σοφια και γνωση..
Ολα αυτα ευχομαι να γινουν συντομα..πρωτου η ζωη τους διδαξει με τον επιπονο τροπο οτι δεν μπορουν να ελεγχουν τα παντα και να νικουν σε ολα...

"Αφιερωμενο εξαιρετικα σε μια ψυχη που δεν βγηκε εγκαιρως στο φως..και εφυγε εκτακτα και απροσμενα απο τη ζωη''

32 Years Young :p

Γι αυτα τα γενεθλια θα κρατησω την πρωτη θεση στην μνημη και στην καρδια μου, καθως ηταν τα πιο ζεστα ουσιαστικα και ΑΛΗΘΙΝΑ με ολη τη σημασια της λεξεως,γενεθλια στα οσα χρονια ζω!
Ηταν τα πρωτα γενεθλια που γνωριζα τον λογο που γιορταζω,εναν λογο ακριβο και πολυτιμο που τιμω και θα τιμω για παντα!!!!
Απολαυσα και χαρηκα πραγματικα ολες τις υπεροχες ευχες που με τοση αγαπη και θερμη βγηκαν απο τις καρδιες και απ τα ματια των πολυτιμων ανθρωπων που εχω κοντα μου και ειμαι ευλογημενη που ειμαι αναμεσα τους..Ευχαριστω τοσο μα τοσο πολυ για ολη αυτην την ενεργεια αγαπης και αποδοχης που ελαβα και λαμβανω καθημερινα..Ειναι αυτη που με κρατα ορθια τις στιγμες που παραπατω..ειναι εκεινη που παρεα μου γελα τις στιγμες που κι εγω γελω..ειναι απλα ΟΛΑ!!!
Για τα χρονια που περασαν και με συνοδευσαν μεχρι εδω..νιωθω απο τα βαθη της ψυχης μου τεραστια ευγνωμοσυνη...Ευχαριστω ολους οσους συμμετειχαν σε αυτα, γιατι ο καθενας συνεβαλλε με τον τροπο του(ομορφο η' ασχημο) να γινω σοφοτερη κ πιο δυνατη!!!
Τα καλυτερα δωρα!!!!

Ο Μικρος Πριγκιπας..

"Την ουσια τα ματια δε μπορουν να την δουν.. Μονον η καρδια μπορει''

Ο μικρος πριγκιπας υπαρχει μεσα στον καθεναν μας..
Ο Πλανητης που κατοικει ειναι μικρος και απλος!
Αποτελειται μονον απο ενα ηφαιστειο κ απο ενα λουλουδι που τα αγαπαει και τα φροντιζει πολυ!
Δε επιθυμει τιποτε αλλο παρα μονον αυτα!
Τον κανουν χαρουμενο και ευτυχισμενο!
Καποτε καποιος τον παραπλανησε κ τον εστειλε σε εναν αλλον πλανητη πιο μεγαλο πιο λαμπερο ταζοντας του πως εκει θα ανακαλυψει πολυτιμους θησαυρους..
Ο μικρος πριγκιπας ομως γρηγορα ενιωσε δυστυχια κ με λαχταρα επεστρεψε σε οτι πιο πολυτιμο ειχε : στο μικροσκοπικο του ηφαιστειο κ στο κατακοκκινο τριανταφυλλο..Ηταν για εκεινον ο,τι πιο σημαντικο και πιο ομορφο γιατι πολυ απλα..ηταν τα δικα του!
Δε μπορεσε να ζησει μακρια τους κ ποτε δε θα μπορεσει..
Ο πλανητης του, ειναι τα παντα για αυτον αλλα τα παντα και για εμας..βρισκεται στον πυρηνα μας κ το ονομα του ειναι ψυχη..
Ας κοιταξουμε τον μικρο μας πριγκιπα στα ματια λεγοντας του ενα μεγαλο ευχαριστω για την φροντιδα κ την αγαπη που δειχνει στον πλανητη του, δινοντας του την υποσχεση οτι δεν θα τον ξαναπαρουμε ποτε μακρια του..


Στο μακρινο σου το αστερι θα μου κρατας σφιχτα το χερι..Μικρε μου πριγκηπα κοιμησου..και εγω θα μεινω
Εδω..
Μαζι σου...

:)

Ευχές για μια νεογέννητη χρονιά..

Παρατηρώντας τα τελευταια χρονια τον υλικό μας κοσμο να καταρρεει σταδιακά, νιώθω πως όλο αυτό δε συμβαίνει τυχαία..

Το μήνυμα που κρύβεται στο δούρειο ίππο της οικονομικής κρίσης είναι οτι έφτασε η στιγμή να στρέψουμε τα βλέμματα στο μεσα μας και να ξαναχτισουμε τον πνευματικο και ενεργειακό μας πολιτισμο με θεμελια την αγαπη, την κατανόηση και την σοφία.

Οι μηχανές τρέφονται με υλικά αγαθά..οι άνθρωποι με αγάπη!!!

 

 

Το 2012 ευχομαι να ειναι μια χρονια μαζικής αφυπνισης  και ο,τι τοξικο να μετασχηματιστει σε αγαπη κ φως!

 

 

Να φροντιζετε πολυ τους εαυτους σας..και ο ενας τον αλλον!!!΄

 

Με πολλή αγάπη και γαλήνη για όλους..

 

Ρ.

2011...

Η χρονιά που πέρασε το 2011, ήταν για εμένα το έτος της προσωπικής μου αναγέννησης και αυτός είναι ο λόγος που πάντα θα την θυμάμαι και θα την έχω χάρτη και φυλαχτό.
Ανέβηκα τα σκαλιά του εσωτερικού μου ναού..και έμεινα εκεί με σκοπό να γνωρίσω την ψυχή μου, να έρθω σε επαφή με το συναίσθημα μου και να αποκτήσω πλήρη συνειδητότητα.
Οπως συμβαίνει σε κάθε γέννα.. όλη αυτή η διαδικασία είχε πάρα πολύ πόνο και είμαι πολύ υπερήφανη και συγκινημένη όταν σκέφτομαι με πόση  συνέπεια και δύναμη διαχειρίστηκα τον ψυχικό μου τοκετό.
Αποχαιρετώντας λοιπόν αυτή την καταλυτική χρονιά, θέλω να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου και να πώ πόσο ευλογημένη νιώθω που γνώρισα τον άνθρωπο εκείνο που με έβγαλε απο το σκοτάδι και στον μοναχικό μοναδικό μου περίπατο..είναι πάντα δίπλα μου να μου φέγγει όταν σκοτεινιάζει.
Ευχαριστω τον Γ, που κόβει και ράβει για εμένα ενώ με προσέχει πάντα με σεβασμό και διακριτικότητα, στέλνοντας μου τη γαλήνη του..
Ευχαριστώ την μανούλα μου για την άπλετη αγάπη και την αντοχή λοκατζή που έδειξε και δέιχνει και ένα μεγάλο συγγνώμη για όλες τις φορές  που αναπόφεκτα την στεναχώρησα..δεν ήταν εύκολο και για εκείνη..
Ευχαριστώ τους φίλους μου..όσους επέλεξα να μείνουν, δεν έφυγαν ποτέ..όσους δεν επέλεξα..ήταν και δική τους επιλογή.
Τελευταία θα ευχαριστήσω την Μελίνα μου, επίσης για την υπομονή της και την κατανόηση για όλες τις φορές που την έχω απειλήσει οτι θα την πουλήσω το Πάσχα στην μαύρη αγορά για αρνί..

Εύχομαι το κατά ένα έτος μεγαλύτερο αδερφάκι του 2011, να φέρει εκτός απο υγεία και αγάπη όσα επίσης χρειάζομαι πιο πολύ..γαλήνη, ασφάλεια και μια φωτεινή συντροφιά.

Ρ.

Ακούω..επεξεργάζομαι..συναισθάνομαι.. μιλαω..

΄΄Έχουμε δύο αυτιά και ένα μόνο στόμα, για να ακούμε περισσότερο και να λέμε λιγότερα'' ΖΗΝΩΝ

΄Για εμένα, δεν είναι απαραίτητο να λέμε λίγα..
Απαραίτητο και δίκαιο ομως..είναι να έχουμε ακούσει πρώτα τον συνομιλητή μας..
Τον άνθρωπο εκείνον ο οποίος προφανώς έχει την ανάγκη να μοιραστεί μαζί μας όσα νιώθει, όσα πιστεύει, όσα νομιζει..όλα εκείνα που για εκείνον είναι σημαντικά και μοναδικά.
Καθημερινά, παρατηρώντας τον εαυτό μου, τον πιάνω πολύ συχνά να κουράζεται στην προσπάθεια να συζητήσει με κάποιον άλλον..
Η λέξη προσπάθεια..δεν μου αρέσει..Βάζοντας την στο στόμα μου..έχει τη γέυση απο το πικρό φάρμακο που πρέπει να το πιείς για να γίνεις καλα και  παρενέργεια του είναι κόπωση, δυσφορία..άγχος. Αγχος στο οτι προσπαθώ.. αλλά η αποτυχία παραφυλά στη γωνία και υπάρχει το ενδεχόμενο να μην τα καταφέρω..
Προσπάθεια όμως είναι για εμένα οι περισσότερες φορές που συζητώ με τους ανθρώπους.
Και είναι προσπάθεια..γιατί κυριολεκτικά με πιάνει δυσφορία και άγχος όταν κάποιος ανά πάσα στιγμή καραδοκεί να δολοφονήσει τα λόγια μου εν ψυχρώ..΄και εγώ πρέπει να βιαστώ για να σώσω τον λεκτικό μου πολιτισμό.
Παρατηρώ οτι δεν ενδιαφέρονται για όσα τους λες..υποψιάζομαι οτι σκέφτονται τα δικά τους και στο πρώτο νοητό σου κόμα..βιάζουν την πρόταση σου..κοινώς γαμάνε την κουβέντα!

Υπήρξα και εγώ κωφή και συνειδητοποιώ ότι ήταν τα χρόνια εκείνα που πρώτα απ'όλα δεν άκουγα τον εαυτό μου..δηλ.την ψυχή μου, για να ακριβολογήσω.
Δεν άκουγα τις ανάγκες μου, δεν άκουγα τα θέλω μου, δεν με άκουγα γενικώς..δεν με άκουγα ειδικώς..
Στην κωφή περίοδο λοιπόν της ζωής μου, δεν μπορούσα και εγώ..να ακούσω ουσιαστικά και δημιουργικά  κανέναν.

Επιστρέφοντας στο παρών και κατόπιν καθημερινής ακρόασης  της ψυχής μου, περπατώ τις συζητήσεις με φίλους και γνωστούς έχοντας βγάλει μια για πάντα τις ωτοασπίδες, απολαμβάνω και σέβομαι τα λεγόμενα τους και νιώθω μεγάλη τιμή που επέλεξαν να είμαι εγώ  ο αποδέκτης της αλήθειας τους.
Μιας αλήθειας μοναδικής, πολύτιμης και πάνω απ'όλα  ξεχωριστής για τον καθένα μας.

Ακούγοντας με προσήλωση, ενδιαφέρον και αγάπη, δεν προσφέρεις μόνον αλλά και εισπράττεις.
Εισπράττεις,  μια μεγατόνων ενέργεια παρέα με όλα τα θετικά συναισθήματα που προκύπτουν απο την χαρά, την ικανοποίηση και την αποδοχή που νιώθει ο συνομιλητής σου.

Ενα ζευγάρι αυτιά, δεν αρκούν για να ακούσουμε τον φίλο μας, τον σύντροφο μας, τον ελάχιστα γνωστό μας..
Αν τα λόγια που εισέρχονται  στα αυτιά μας ξεχυθούν ελεύθερα στον δρόμο  που οδηγεί στο μυαλό και στην καρδιά..τότε μόνον ακούμε πραγματικά.
Να ακούμε .. να επεξεργαζόμαστε .. να συναισθάνόμαστε ..  και μετά..να μιλάμε.

Η ανάγκη μου να μεταφέρω στο γραπτό λόγο όλα αυτά καθώς και όλα τα άλλα που κατα καιρούς γράφω και έχω γράψει είναι για να να μοιραστώ όσα έμαθα και μαθαίνω από τον φωτεινό μου περίπατο και να εκφράσω την αλήθεια μου, αλήθεια διαφορετική αλλά και παράλληλα τόσο  ίδια για όλες τις ψυχές.

Με αγάπη

Ρ.