Λόγια ιαματικά για κάθε βασιλιά

Κατοικεί στον πύργο του.

Κατοικεί όμως δε ζει..

Είναι ζωντανός μα μοιάζει κέρινος.

Βαλσαμώθηκε με τα χρόνια.

Eίναι βασιλιάς.

Το κεφάλι του στολισμένο από την συρματοπλεγμένη κορώνα της θλίψης .

Οι σύρτες στις πόρτες είναι κλειστοί.

Τα παράθυρα αμπαρωμένα διπλά.

 Ο,τι φωτεινό και ζωηρό φαντάζει εχθρικό, απειλητικό.

Φοβάται. Ο φόβος επιβεβαιώνεται. Ήρθαν!

Μια στρατιά λιμασμένων οδοντωτών γλωσσών κατέφτασε και είναι παραταγμένη έξω από την πόρτα του.

Γλώσσες  καλά ακονισμένες, έτοιμες να ξεφλουδίσουν την ψυχή του και έπειτα να την ξεπλύνουν με οινόπνευμα.

Αυτόν τον τρόπο έχουνε..αυτόν τον τρόπο γνωρίζουν, αυτή την μέθοδο εφαρμόζουν πρωτίστως και κυρίως στον ίδιο τους τον εαυτό.

Είναι πλάσματα που πονούν, μα δεν το γνωρίζουν.

Πλάσματα που προτιμούν να μακιγιάρουν τις πληγές τους , παρά να τις θεραπεύουν.

Θαρρούν πως είναι δυνατοί, ζωντανοί, ευτυχισμένοι.

Ψευδαίσθηση, ή ίσως και εσκεμμένη παραίσθηση.

Ο βασιλιάς κρατώντας το σκήπτρο της συνειδητότητας γνωρίζει.

Γνωρίζει ο,τι διαδραματίζεται στην ψυχή τους, μα δε μπορεί.

Δε μπορεί να κατανοήσει, να συμπονέσει, να  αποδεχτεί, να αψηφήσει, γιατί αυτοί οι άνθρωποι υπήρξαν οι  συνθέτες του ρέκβιεμ της ψυχής του.

Οι δείκτες του αυτοσεβασμού και της αυταγάπης,  σημαίνουν το  πλήρωμα του χρόνου.

 Το ξυπνητήρι χτυπά.

Ο αφυπνισμένος βασιλιάς, αρπάζει το οινόπνευμα, βάζει φωτιά και καίει ο,τι ξερό, ο,τι τοξικό και απόβλητο του μόλυνε ψύχη και σώμα.

Τα παράθυρα ανοίγουν και το φώς του ήλιου αντανακλά στο χρυσοκεντημένο πια στέμμα του.

 Μιαν ηλιόλουστη ζωή ξεκινά, παρέα με άλλα γαλαζοαίματα πλάσματα αγάπης.

Η διαφορά μεταξύ των ανθρώπων που στέκουν έξω από την πόρτα χτυπώντας την βίαια και επίμονα γα να ανοίξει, με εκείνους που βρίσκονται πίσω από την πόρτα κρατώντας την σφραγισμένοι είναι ότι :

Oι πρώτοι, απαρνιούνται τις πληγές τους και  με την ίδια σκληρότητα που τις αντιμετωπίζουν μεταφέρουν  τον πόνο τους στους άλλους.

Οι δεύτεροι, αποδέχονται τον πόνο τους, αγωνίζονται σκληρά για να τον θεραπεύσουν και έπειτα, μεταφέρουν παντού την θεραπεία.

Μεταφέρουν την αγάπη.

Δηλητηριώδεις ερωτήσεις:

-Τι έχεις πάλι? (ύφος αγανάκτησης λες και το έχεις είναι έχω)

Συναίσθημα: Το πάλι που αναζωπυρώνει τον φόβο της απόρριψης.

                       Αυτά που νιώθεις, ο τρόπος που φέρεσαι δεν είναι αποδεκτά.

                       Ολόκληρος εσύ ψυχή και σάρκα, δεν είσαι αποδεκτός.

                       Το ύφος αγανάκτησης φέρνει και την ενοχή.

                        Την ενοχή με συντροφιά την τύψη, ότι έχεις κουράσει, έχεις                          απογοητεύσει.

                                            

-Δε σε καταλαβαίνω ,τι έχεις επιτέλους.. ?

Συναίσθημα: Δεν σε καταλαβαίνει άρα δεν έχεις τίποτα άρα δεν έχεις τι να  κάνεις και επινοείς θέματα. Κοινώς, είσαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος που την βρίσκει να πονά. Δεν εκτιμάς τίποτα.

Είσαι και μαζόχας  και αχάριστος!

Ντροπή, και πάλι τύψη, απόρριψη, ενοχή!

-Ανησυχώ, πας από το κακό στο χειρότερο

Συναίσθημα: Αποθάρρυνση, αποδυνάμωση. Η όποια υποψία αυτοπεποίθησης εν υπήρχε εντός σου, κάνει φτερά. Απαισιοδοξία, αίσθημα ανικανότητας, δολοφονημένη αυτοεκτίμηση.

-Πότε θα είσαι οκ επιτέλους?

Συναίσθημα: Άγχος, φόβος αποτυχίας, φόβος γενικώς. ‘’Πρέπει ‘’ να δώσεις μια απάντηση γρήγορα!

-Καλά, για μας δεν ενδιαφέρεσαι? Μόνο την πάρτη σου κοιτάς. Σκέτη αδιαφορία.

Συναίσθημα: Τύψη και ενοχή, τύχη και ενοχή.

Ο βασιλιάς θυμώνει. Εξοργίζεται και έτσι ερωτεύεται την βουβή  μοναξιά του που μόνο αυτή τον ακούει.

Παραβάτες ψυχής και πόρτας, αποχωρούν απηυδισμένοι κουβαλώντας  τόνους κόπωσης και αγανάκτησης, κατακρίνοντας το μέγεθος της αχαριστίας προς την συμπαράσταση τους και την αδιαφορία προς αυτούς.

Ο βασιλιάς σκέφτεται πως:

Έiναι φορτίο βαρύ στους ώμους τους όλο αυτό... (ειρωνικά φυσικά)

Θα πρότεινα να ανταλλάξουμε να δώσω το δικό μου που χρόνια κουβαλώ.

Όμως δεν είναι προς ανταλλαγή.

Δεν είναι!

Δεν είναι:

Πρώτον γιατί δεν μπορώ να σηκώσω το δικό τους.

Δεν μπορώ να το σηκώσω!

Δεν μπορώ να το κουβαλήσω όσο ελαφρύτερο κι αν είναι.

Ενα φορτίο τοξικό, θα με κάψει όπως  τα λόγια τους ζεμάτισαν την ψυχή μου.

και

Δεύτερον, γιατί το δικό μου φορτίο το αγαπώ!

Όσο κι αν με βαραίνει το αγαπώ.

Είναι η ψυχή μου!

Γρατζουνισμένη και θαμπή, θρυψαλιασμένη σε κομμάτια.

Ματώνω μα τα καθαρίζω υπομονετικά και αγόγγυστα,  ένα-ένα χωριστά.

Θρέφω τις γρατζουνιές και έπειτα τα γυαλίζω.

Μια λάμψη αιφνίδια κάνει τα βλέφαρα μου να παίξουν.

Τα κομμάτια χάθηκαν!

Νιώθω γαλήνια, ζεστά.

Τα κομμάτια ενώθηκαν και το πολύτιμο διαμάντι που λέγεται ψυχή ακτινοβολεί περήφανα εντός μου.

Κάθε βασιλιάς, αυτό που έχει ανάγκη να ακούσει λόγια ιαματικά..

Ένα μεγάλο ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ- Δεν πειράζει που νιώθεις θλιμμένος ούτε που αυτή τη στιγμή δεν μπορείς να αντιδράσεις σε αυτό Έχεις όσο χρόνο χρειάζεσαι να βιώσεις την υπέροχη θλίψη σου.

Ένα τεράστιο ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ- Σε καταλαβαίνω..έχω νιώσει κι εγώ πολλές φορές έτσι..και θα ξανανιώσω αν χρειαστεί, αφού κάθε φόρα βγαίνω σοφότερος και πιο δυνατός :)

και

Ένα θεόρατο Σ´ΑΓΑΠΩ - Σ´αγαπω! Ειτε γελάς, είτε κλαις εγώ σε αποδέχομαι, αγαπώ όλο το μετεωρολογικό ρεπερτόριο της ψυχής σου και θα είμαι πάντα κοντά σου..βρέξει, χιονίσει :)

Θύμισε του ότι έχει τη δύναμη να αλλάξει ότι δεν τον ευχαριστεί και πως αυτό θα συμβεί την πιο τέλεια στιγμή..η όποια είναι αυτή που ΕΚΕΙΝΟΣ επιθυμήσει να το επιλέξει.

Τέλος, πες του πάλι πόσο τον αγαπάς και χάρισε του το πιο γλυκό σου χαμόγελο.

Θα τον πονέσεις περισσότερο αν έχεις σκοπό να τον κατακρεουργήσεις με λόγια καυστικά και στην περίπτωση που πραγματικά σε ενδιαφέρει, αυτό που στο τέλος θα γίνει είναι : Να τον χάσεις!

Την επόμενη φόρα, που θα μας πλησιάσει κάποιος για να μας πει πως νιώθει, ας´´κλείσουμε τα αυτιά μας´´ κ ας αφήσουμε την καρδιά να ακούσει.

Ας τον συναισθανθούμε..και τότε, τα λογία που θα κυλήσουν από το στόμα μας θα έχουν αφετηρία την ψυχή και όχι το μυαλό. 

Μόνον αυτά τα λογία είναι ικανά να ανάψουν το φως εντος του, μόνον εκείνα έχουν τη δύναμη να του ενθυμήσουν την εσωτερική του περιουσία και να αφυπνίσουν την ναρκωμένη του πιστή.

Αφιερωμένο στους ανθρώπους εκείνους που δεν τολμούν να εκφραστούν, γιατί κάποτε κάποιο αντίκρισμα τους τραυμάτισε..

Αφιερωμένο στους ανθρώπους εκείνους, τους περισσότερο πονεμένους, που τα λόγια τους σαν σύριγγα, μεταγγίζουν πόνο ενώ με άλλη σύριγγα, ρουφούν σθένος.

Αφιερωμένο σε όλους μας, γιατί νομίζω έχουμε βρεθεί και στις δυο θέσεις.

Κλείνοντας, έχω την ανάγκη να εκφράσω την ευγνωμοσύνη και την ευλογία που νιώθω για τα πλάσματα εκείνα που με τόση αγάπη και υπομονή είναι πάντα κοντά μου να μου ψιθυρίζουν λογία άπλα..ιαματικά.

Σας ευχαριστώ..

r.

Ένα παιδικό ποιηματάκι για Καλημέρα

                     

             

  Όμορφη και γλυκιά ημέρα, με ήλιο την αγάπη και αχτίδες την χαρά,

       να σε ζεσταίνει, να σε γλυκαίνει, τον έρωτα να σπέρνει στην καρδιά

    Όταν τα σύννεφα ζυγώνουν βάστα τον ήλιο στην καρδιά,

    Στο σκοτάδι να σου φέγγει, να μη φοβάσαι ούτε σταλιά

     Κι όσο η βροχή θα σε μουσκεύει, λιακάδα να χεις στην ψυχή,

Με αγάπη ο ήλιος,  θα σε λούζει απ'την νύχτα ως την αυγή.

Με αγάπη 

ρ.        

Καλωσόρισμα από εμένα με αγάπη

Πριν από 3 χρόνια δημιούργησα έναν τόπο συνάντησης σκέψεων, βιωμάτων, συναισθημάτων. 
Ήταν τον Νοέμβριο του 2010, όταν ξεκίνησα να περπατώ το μονοπάτι της αυτογνωσίας μου.
Τις συντεταγμένες του λίγοι ήταν εκείνοι που τις γνώριζαν.

Πολύ αργά και δειλά-δειλά, άρχισα να το συστήνω όλο και σε περισσότερα άτομα- τότε ακόμα φοβόμουν, έτρεμα το θεριό που λέγεται κριτική.

Σήμερα η αγάπη και η αποδοχή για όσα είμαι και όσα δεν είμαι, μετά από σκληρό αγώνα ρίζωσαν βαθιά μέσα μου και ο φόβος το έβαλε στα πόδια. 

Πλέον,νιώθω πολύ υπερήφανη για το χάρισμα και την δύναμη της ψυχής μου να συγγράψει όσα τα χείλη αδυνατούν να πουν.

Αισθάνομαι λοιπόν την την ανάγκη να σας προσκαλέσω σε αυτόν τον ανοιχτό πλέον για όλους τόπο για να μοιραστώ μαζί σας αλήθειες..Αλήθειες που βρίσκεται εντός ΟΛΩΝ μας.

Εύχομαι, διαβάζοντας με να ξεκουραστείτε πετώντας από μέσα σας όποιο τοξικό φορτίο βαραίνει την ψυχούλα σας.

Τέλος, με όση δύναμη αγαπάει αυτή η καρδιά μου, ευχαριστώ την ψυχοθεραπεύτρια μου Κατερίνα Βουγιουκλή που όλα αυτά τα χρόνια με ενθάρρυνε να μοιραστώ τα κείμενα μου και ένα μεγάλο ευγνωμονώ εκ μέρους της ψυχής μου, που με τόση αγάπη και πάντα με απεριόριστο σεβασμό, την φώτιζε μέχρι να ζεσταθεί και να ανοίξει τα βλέφαρα έως του αφυπνιστεί και καλημερίσει την συνειδητότητα  
Όλα τα κείμενα, είναι οι πατημασιές των ξυπόλητων ποδιών μου σε έναν περίπατο στον οποίο φανάρι για να περπατώ ήταν αυτό το πλάσμα.

Καλωσήρθατε!

Με όλη μου την αγάπη
ρ.

Στις φωτογραφίες είμαστε όλοι διαφορετικοί, στην ακτινογραφία της ψυχής ίδιοι!

Καθημερινά, γνωρίζω και συνομιλώ με αρκετούς ανθρώπους.

Δεν θεωρώ καθόλου συμπτωματικό το γεγονός οτι πάντα με κάποιο τρόπο εμφανίζεται  η ευκαιρία και  μοιράζομαι ελεύθερα μαζί τους  ενα κομμάτι του εαυτού μου-μια κατάσταση την οποία σαν ευχή, όχι- δεν θα μπορούσε κάποιος να την προσφέρει.

Κατά την διάρκεια που μιλώ για εκείνη, όλοι μα όλοι με παρακολουθούν με μάτια μικρού παιδιού και το τραχύ πρόσωπο τους σιγά σιγά αποκτά μια γλυκιά μαλακή υφή.

Σε κάποια στιγμή όλοι θα με διακόψουν για να μοιραστούν μαζί μου το μεγάλο τους μυστικό, την μεγάλη τους ντροπή, το φιτίλι που πυροδοτεί την λαίλαπα της κατακραυγής, το αγαπημένο φαγητό της κοινής γνώμης, το μολυσμένο δικό τους..

Το σφικτά δεμένο ζεύγος των χειλιών τους ανοίγει για να φωνάξουν ψιθυρίζοντας μου:

‘’Σε ακούω να μιλάς και είναι σαν να περιγράφεις εμένα. Έχω περάσει και περνώ ακριβώς το ίδιο’’ και μετά το γλυκό αυτό στιχάκι, ακολουθεί η ανάσα της ανακούφισης.

Παύω να μιλώ και ακούω..

Ακούω με προσοχή και πολύ σεβασμό.

Νιώθω  την λαχτάρα της ψυχής να μεταφέρεται πάνω στις λέξεις που σαν άλογα καλπάζουν για να το σκάσουν από την χρόνια φυλακή της ντροπής και  της ενοχής.

Συναισθάνομαι την γαλήνη που νιώθει το πλάσμα αυτό που για έτη ολόκληρα περιφερόταν ανήσυχα δώθε κείθε σαν άδειο ντενεκέδακι που το γυρνοβολά ο άνεμος. 

Μέσα σε λίγα λεπτά μια συνομιλία έκανε δύο άγνωστα πλάσματα  αυτό που στην ουσία είμαστε όλοι μας, μα ο δαλτονισμός μας, εμποδίζει να δούμε.

Τους έκανε αδέλφια.

Και αυτό είναι συγκίνηση.

Μέσα σε λίγα λεπτά, ένας άνθρωπος αποδέχτηκε το κομμάτι του εαυτού του που μισούσε, το αγκάλιασε, ανακουφίστηκε από την απαλλαγή του μεγατόνων κράματος ενοχής- ντροπής που κουβαλούσε και το πιο σημαντικό..   ο ψίθυρος έγινε φωνή.

Μια φωνή ολοκάθαρη σαν ζωγραφιά με χρώματα ανεξίτηλα, χρώματα φωτεινά, κρυστάλλινα.

Μια φωνή που δίνει στα χέρια την δύναμη να ξεσκίσουν το μαύρο γυαλόχαρτο που έγδερνε την ψυχή τους και να αδράξουν τις μπογιές, ζωγραφίζοντας σε λευκό βελούδο ενα πολύχρωμο λαμπερό παραμύθι.

 Ένα παραμύθι που μιλά για την  ηλιόλουστη ζωή του δαφνοστεφανομένου πολεμιστή μετά από τη μάχη.

Το δικό τους παραμύθι.. 

Μια λιακάδα που κέρδισαν ματώνοντας, με το σπαθί τους!

  

Και αυτό είναι Άθλος.

Σήμερα γνώρισα την Ε.  (δεν θα πω όνομα).

 Μια εξαιρετικά αριστοκρατική και όμορφη γυναίκα γύρω στα 50.

Καθόμουν στην πισίνα έχοντας δίπλα τα βιβλία μου.

Καθώς περνούσε από δίπλα μου για να φύγει, το μάτι της έπεσε στο βιβλίο του κου Μαλέλη

 ΄΄Το τέρας κι εγώ''  και με αφορμή αυτό, διστακτικά με πλησίασε.

Με ρώτησε τη γνώμη μου για το βιβλίο καθώς δεν το είχε διαβάσει, αλλά προφανώς σκεφτόταν να το κάνει.

Της απάντησα ότι παρ’ όλο που βρίσκομαι στην αρχή του, η πένα του ανθρώπου που το έχει γράψει είναι μια πένα βουτηγμένη στο κατάμαυρο μελάνι του πυθμένα της ψυχής του, η οποία αποτυπώνει στο χαρτί τις βαθιά τυπωμένες χαρακιές που βρίσκονται εντός του, με τρόπο απλό αληθινό, δίχως ντροπή και δισταγμό.

 Όσο οξύμωρο κι αν ακουστεί, το βιβλίο μέσα από το μαύρο του, εκπέμπει την λάμψη μιας χρυσής δέσμης φωτός και δονήσεις που ακτινοβολούν αισιοδοξία, δύναμη και κίνητρο.

Η Έλενα ανέβαλε την αναχώρηση της και κάθισε αντικριστά μου πίνοντας σε ένα λεπτεπίλεπτο ποτήρι, κόκκινο κρασί που ερχόταν σε άψογη αντίθεση με το λευκό της φόρεμα και τα εβένινα μαλλιά της. Πολύ όμορφη και κομψή γυναίκα..

Έφυγε μετά από αρκετή ώρα για να προλάβει την κίνηση.

Δεν θα αναφερθώ στη συζήτηση μας.

Θα πω μόνο πως νιώθω μεγάλη τιμή για όλα όσα μοιράστηκε μαζί μου, ότι είμαι υπερήφανη για αυτήν την γυναίκα και χάρηκα πολύ που την γνώρισα.

Ανταλλάξαμε στοιχεία και αποχαιρετιστήκαμε σαν αδέλφια..

Και αυτό είναι ευτυχία!

Εύχομαι κάθε μέρα, κάθε λεπτό όλα τα αδέλφια να σμίγουν και να νικούν τις μάχες..

Είμαστε όλοι μας ψυχές.. σε ανθρώπινες στολές..

Με αγάπη

Ρ.

Η αγάπη μου..

Για όσα θα ακολουθήσουν, αφορμή στάθηκε η κουβέντα με την καρδιακή -παιδική μου φίλη η όποια   μου διηγήθηκε συναισθήματα και συμβάντα από την αρχή της σχέσης της με έναν άνθρωπο μέχρι την τελεία αυτής, την όποια τελικά.. επέλεξε η ίδια να βάλει υστέρα από τεράστια κούραση σε ψυχή και σώμα.

Η απογοήτευση, ο θύμος, η θλίψη και όλα τα υπόλοιπα παρελκόμενα συναισθήματα που μοιράστηκε μαζί μου, σαν σαρκοφάγα πτηνά φώλιασαν αμέσως και στην δική μου ψυχή, η οποία για πολλά χρονιά αποτελούσε και εκείνη πηγή αφαίμαξης..

Συνέχισε, λέγοντας μου πως θέλει να κρατήσει στη ζωή της ανθρώπους που αγαπούν αληθινά..έχουν ποιότητα, παιδεία και αγωγή, επίπεδο όμοιο με το δικό της- ναι είναι πολύ υψηλό σε ψυχή και νου-ώστε να μπορούν να συμπορεύονται προς την εξέλιξη, δημιουργικά  και  υγείες συναισθηματικά.

Έχοντας βιώσει αρκετές ανάλογες συναισθηματικές εμπειρίες..καθώς τα αλάνθαστα κριτήρια της συνειδητότητας και του αυτοσεβασμού απουσίαζαν κατά την επιλογή των ανθρώπων που έλκυα κοντά μου..της αφιερώνω με πολλή αγάπη και κατανόηση τα παρακάτω:

Λατρεμένη μου..

Έχεις ακούσει πολλές φορές την φράση αγαπώ..όπως κι εγώ..

Την έχεις ακούσει..και θα συνεχίζεις να την ακούς με το παραμικρό σαν τα τζιτζίκια όταν ανεβαίνει έστω και λίγο η θερμοκρασία τα καλοκαιριά..

Σ'αγαπώ βγαίνει αβίαστα από στόματα ποικίλα και σε χρόνους ανύποπτους.

Η αγάπη για έμενα είναι κάτι που είναι αδύνατον να ειπωθεί..

Ούτε γίνεται να φανεί..δεν είναι ορατή παρά μόνο στους οφθαλμούς της ψυχής.

Ο καθένας μας αντιλαμβάνεται διαφορετικά την αγάπη..

Είναι ο αγαπημένος μας τζοκερ..που ανάλογα την περίσταση παίρνει τη μορφή εκείνη η οποία συμφέρει τον εκάστου παίχτη και εξυπηρετώντας ανάλογο σκοπό.

Η αγάπη όμως έχει ΕΝΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΟ πρόσωπο..

Αυτό που μόλις σε κοιτάξει..γαληνεύεις σαν βρέφος που κουρνιάζει στη ζεστασιά κ την ασφάλεια της μητρικής αγκαλιάς..

Ότι στο πέρασμα του δεν σκορπά  την χρυσόσκονη της γαληνής..δεν είναι Αγάπη!

Αγαπά πραγματικά..

Εκείνος που σε ακούει πάντα με σεβασμό.

Επεξεργάζεται όσα του λες πρώτα απ'όλα νιώθοντας τιμή που μοιράζεσαι μαζί του όσα σκέφτεσαι και νιώθεις..

Σε συναισθάνεται με την καρδιά του και έπειτα..επίσης με πολύ σεβασμό..σου μιλά.

Βρίσκει συναρπαστική κ μοναδική την διαφορετικότητα σου και δεν προσπαθεί να δημιουργήσει τον καθρέφτη του στο πρόσωπο σου.

Σε αποδέχεται δίχως να  σε κρίνει.

Σε βοηθά όταν εσύ του το ζητήσεις δίχως να σε χειραγωγεί με την δικαιολογία ότι νοιάζεται..

Τις φορές που δεν είσαι έτοιμος να ακούσεις, να δεις και να πράξεις, με μεγάλη ευλάβεια στέκει παρατηρητής και τα λογία του αντικαθιστώνται από μια ζεστή τρυφερή αγκαλιά η οποία στοργικά σου ψιθυρίζει : 

´´Δεν πειράζει! Θα συμβεί την πιο τέλεια στιγμή..την στιγμή που εσύ θα το επιλέξεις. 

   Εγώ θα είμαι πάντα εδώ να σ' αγαπώ και να σε στηρίζω. Δε φεύγω..´´

Σε κάνει να γελάς από χαρά και όχι από άμυνα η αμηχανία.

Είναι μαζί σου υποστηρικτικός, αποδέχεται και αγαπά όλα τα κομμάτια που σχηματίζουν το παζλ του υπέροχου εαυτού σου.

Η γνώμη του ηχεί στα αυτιά σου γλυκά κ ταπεινά σαν μελωδία με ευχή του να σε φωτίσει και να σε διευκολύνει.

Το χιούμορ του είναι βελούδινα απαλό κ λεπτοφυές δίχως ίχνος καυστικότητας και πρόθεσης να σε προσβάλει.

Οι συμβουλές του είναι σπόροι που με σεβασμό κ διακριτικότητα φυτεύει στην ψυχή σου..ενώ σιωπηλά προσεύχεται να καρποφορήσουν..

Η επικοινωνία σας, στηρίζεται στην αλήθεια..μιαν αλήθεια τόσο κοινή κ τόσο μοναδική για τον καθένα σας..ενώ οι ανάγκες σας όσο κ αν διαφέρουν..πάντα βρίσκουν το αντίκρισμα τους στην κατανόηση, τον σεβασμό και την αγάπη που τρέφει ο ένας για τον άλλον!

Το πιο σημαντικό και το πιο όμορφο:

Νιώθετε  ευλογημένοι! 

Είστε και οι δυο ευτυχισμένοι γιατί απλά και μόνο κρατάτε σφιχτά ο ένας το χέρι του άλλου..

Δυο χεριά ένα..

Δυο χεριά τόσο διαφορετικά και τόσο ταιριαστά.

.Δυο χεριά από δυο μοναδικούς ξεχωριστούς εαυτούς..

Τους πανάκριβους ατόφιους  ΕΑΥΤΟΥΣ ΣΑΣ!

Η αγάπη, η συμπόνια, η κατανόηση, ο σεβασμός, η σοφία και η συναισθηματική επικοινωνία..εύχομαι να θεμελιώσουν όλες τις ανθρώπινες σχέσεις έτσι ώστε να έχουμε πολύ χαρά, γαλήνη κ καθόλου πόνο..

Ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου ιδιαιτέρως την μητέρα μου και τον πάτερα της, τον παππού μου Γιάννη, που πέρασαν στις φλέβες και στα σωθικά μου το αγνό και αυθεντικό φιλέραστο θαυματουργό φίλτρο της αγάπης ώστε να αγαπώ ανιδιοτελώς και μεγαλόψυχα!

Τέλος, ευχαριστώ τους φίλους μου που αγαπιόμαστε για όσα είμαστε και για όσα δεν είμαστε, περπατώντας πάντα χέρι τις προσωπικές μας διαδρομές.

Είμαι άπλα: Ευλογημένη..

Όταν έχω εσένα

κοιμάμαι σαν παιδί, έχω έναν άνθρωπο

δεν φοβού κανένα

Εγώ κι εσύ στον κόσμο

τον απάνθρωπο

με αγάπη

ρ.

Ε ναι! Είμαι η πρώτη λέξη της ΄'μόδας'!

Σήμερα, στα 33 μου ένα μόνο πράγμα ακράδαντα πιστεύω, υποστηρίζω, και θα υποστηρίζω  με πάθος και σιγουριά.

Χάρη σε αυτό , νιώθω την απεραντοσύνη της απόλυτης χαράς και ευτυχίας.


Όταν ξυπνώ είμαι άβαφη και παραμένω άβαφη.
 Βάζω ένα τσιμπιδάκι στα μαλλιά και αυτό μου παίρνει μόνο 10 δευτερόλεπτα.
Διαλέγω απλά, άνετα ρούχα και ντύνομαι μέσα σε 5 λεπτά.
Νιώθω τόσο όμορφα, τόσο ανάλαφρα..
Η απόλυτη ευτυχία όμως, είναι που κυκλοφορώ έτσι και έξω, είτε μέρα είτε νύχτα, είτε κοντά  είτε μακριά, παντού και πάντα με μοναδική μου ενδυμασία, την πιο πολύτιμη, την πιο ευεργετική για όλους:
 Την αγάπη και το χαμόγελο μου.
Ντυμένη ο εαυτός μου.

Δεν ξέρω τι βλέπετε στα περιοδικά, στους δρόμους, στα ποτάδικα.
Εγώ αυτό που μπορώ και παρατηρώ πλέον είναι ότι  όλοι είναι  ίδιοι.
;Έχω την εξής απορία: δεν βαριούνται κοιτώντας τους καθρέφτες τους, δεν μπερδεύονται?
Φορούν τα ίδια αναμεταξύ τους ρούχα, έχουν τα ίδια μαλλιά,διασκεδάζουν με τρόπο ίδιο και απρόσωπο, πασχίζοντας να ξεχωρίσουν σε έναν διαγωνισμό ομοιότητας.
Για γέλια..
Εκείνο όμως που με λυπεί είναι ότι έχουν το ίδιο βλέμμα, το ίδιο φειδωλό χαμόγελο, τα ίδια πιστεύω, παρελαύνοντας με άψογο συγχρονισμό υπό τον ρυθμό της μόδας.
Μιας μόδας που προστάζει να είσαι κάτι άλλο.
Μίας  μόδας που βιάζει την μοναδικότητα του καθενός.
Μιας μόδας που βγάζει ασταμάτητα αμέτρητες φωτοτυπίες από βλέμματα, χαμόγελα, και συμπεριφορές.
Η μόδα, κλωνοποίει σώματα και ψυχές.
Αν ζούσε ο Μένγκελε θα ήταν πολύ χαρούμενος!
Το πείραμα του πέτυχε!  

Έχω ντυθεί και εγώ σύμφωνα με αυτή την μόδα.
Για πολλά χρόνια ήμουν πιστά και με ένθερμο ζήλο φανατικό μέλος αυτής της παρέλασης.
Ντυνόμουν με τα ρούχα που κάθε φορά εκείνη απαιτούσε και βαφόμουν σαν κλόουν.
Η ψυχή και το σώμα μου βαρούσαν προσοχές όποτε εκείνη πρόσταζε.
Σε αυτό ήμουν πολύ καλή μαθήτρια.
Εκεί που έπαιρνα κάτω από την βάση ήταν στον ρυθμό και τον συγχρονισμό.
Χάλια!
Ήμουν αδιόρθωτα άρρυθμη και ανεπίδεκτη στο να συγχρονιστώ όσο κι αν το προσπαθούσα :(


Πέρασα πολλά χρόνια υποφέροντας και νιώθοντας άβολα, για να καταλάβω σήμερα την πραγματική αιτία:

Tα ρούχα αυτά, μου έπεφταν μικρά.
Με στένευαν.
Δεν μου έκαναν.. 
Τόσο σημαντικό όμως ήταν για εμένα να είμαι με ακρίβεια  της ΄΄μόδας΄΄  τόσο εντός  όσο και εκτός, που πάσχιζα να στριμώξω μέσα σε αυτά τα τόσο καλά και φτηνά ρούχα, ένα τεραστίων διαστάσεων ΄΄σώμα΄΄.
Ένα μεγατόνων  και παχύ κορμί.
Το κορμί της ψυχής μου, την τεράστια γνησιότητα του μοναδικού μου εαυτού και μια άνευ ορίων διαστάσεων καρδία.
Πολύ μεγάλα για να χωρέσουν..

Να πω ότι, όλα τα παραπάνω δεν τα λέω με σκοπό την κριτική στους αυλικούς της βασίλισσας ‘’μόδας’’.
 Δεν τα κοιτώ αφ’υψηλού, γιατί πολύ απλά τους θαυμάζω’’.
Τους ‘’θαυμάζω γιατί κατάφεραν κάτι εξαιρετικά δύσκολο ενώ εγώ παταγωδώς απέτυχα.
Απέτυχα  όσο κι αν σκληρά μοχθούσα, να γίνω της μόδας.
Βατερλώ, ναυάγιο, ιστορική ήττα !
Ποτέ δεν κατάφερα να γίνω μια επηρμένη ψωνάρα,.
Ποτέ δεν κατάφερα να γίνω ο κλώνος που με πάθος θαύμαζα και ζήλευα.
Ζήλευα τόσο πολύ, και για αυτή μου την αποτυχία, κατηγορούσα και τιμωρούσα με μαστίγιο δίχως κανένα έλεος τον μοναδικό για αυτό υπαίτιο: Τον εαυτό μου.
Έναν εαυτό  που αδυσώπητα στέκονταν εμπόδιο στο να γίνω κάτι άλλο.
Έναν εαυτό τροχοπέδη.

Σήμερα, μετά από χρόνια αποτυχιών, τα κατάφερα!
Κατάφερα επιτέλους να ψωνιστώ και να νιώθω μεγάλη έπαρση και περηφάνια που έγινα κι εγώ ένα ψώνιο.
Ψωνίστηκα μια για πάντα και έχω έπαρση αποκλειστικά και μόνον για: την Γνησιότητα, την Παιδικότητα, την Αγνότητα και την Ταπεινότητα μου.
Γιατί πολύ απλά είμαι ντυμένη με ένα ρούχο αμύθητης αξίας.
Είμαι ντυμένη με ένα ρούχο  του οποίου το πατρόν δεν υπάρχει πια και δεύτερο του ποτέ δεν θα υπάρξει.
Είμαι ΄΄ντυμένη΄΄ γυμνή.
Ντυμένη γυμνή μέσα στον διάφανο εαυτό μου  ακτινοβολώντας το φως και την  λάμψη που πηγάζει από το ένα και μοναδικό κόσμημα που φορώ, ένα ανεκτίμητο διαμάντι: την ψυχή μου .

Δεν είναι τραγικά ειρωνικό να ψάχνουμε στις βιτρίνες, όταν το ομορφότερο ύφασμα βρίσκεται σε αφθονία μέσα μας.. ;


Αυτό λοιπόν που ξεκίνησα να σας λέω πως στα 33 μου,  με πάθος αδιάλλακτα πιστεύω, είναι πως:

 ´´Ό,τι δεν είναι απλό και γνήσιο ...είναι ματαιόδοξο και ψεύτικο"!

Αυτό αξίζει να το  μιμηθείτε ….. είναι η μόνη μίμηση που είναι αυθεντική!

Για όλα τα παραπάνω ευχαριστώ και ευγνωμονώ τους γονείς μου και τους φίλους μου που με αγαπούν για αυτό που είμαι  και φυσικά την Κατερίνα Βουγιουκλή, την δασκάλα μου που με φώτισε για να μπορώ πια να με βλέπω.

 ρ.

   True beauty comes from being yourself, the more you 

   show who you really are the prettier you will be !

Η μεγαλύτερη ευλογία μου..η μεγαλύτερη Αλήθεια μου!

 Σε όλα τα παιδάκια από μικρά, για να κοιμηθούν  έλεγαν παραμύθια με καλές  νεραΐδες, αγγέλους, ήρωες -προστάτες, πείθοντας τα ότι ζουν ανάμεσα μας, μέχρι.. που τα παιδάκια μεγάλωναν και ερχόταν η ώρα να τους πάρουν πίσω το όνειρο λέγοντας τους πως όλα αυτά τα πλάσματα ήταν σκευάσματα της φαντασίας διάφορων συγγραφέων παιδικών βιβλίων, προκειμένου να τα ψυχαγωγήσουν  και να χαρούν.

Εμένα ποτέ κανείς δεν προσπάθησε να με πείσει για την ύπαρξη αυτών των παραμυθένιων πλασμάτων.
Συνεπώς..ποτέ κανείς όταν μεγάλωσα δεν χρειάστηκε να μου αρπάξει βίαια κανένα όνειρο..
Αυτό, για κάποιους μπορεί να σημαίνει ότι δεν είχα την ευκαιρία να χαρώ πιστεύοντας σε τέτοια όντα.

Είναι αλήθεια ότι δεν χάρηκα όπως τα άλλα παιδάκια αλλά..
Κάταχάρηκα!
Καταχάρηκα περισσότερο απ' από όλα τα παιδάκια του κόσμου και σήμερα είμαι ακόμα καταχαρούμενη, ευτυχισμένη  και ευλογημένη, γιατί τα πλάσματα αυτά που για όλους αποδείχτηκαν ψεύτικα..για εμένα υπήρξαν αληθινά, ήταν,είναι και θα είναι κοντά μου για πάντα!

Όλες νεραΐδες, όλοι οι άγγελοι, όλοι οι ήρωες-προστάτες, συγκεντρώνονται σε ένα και μοναδικό πλάσμα.

Το πλάσμα από το οποίο γεννήθηκα..

την ΜΑΝΟΥΛΑ ΜΟΥ!


Στην μανούλα μου, ανήκει το πιο μεγάλο από την ψυχή  μου ευχαριστώ , ανήκει η απέραντη ευγνωμοσύνη που νιώθω, για όλα όσα έχει κάνει για εμένα όλα αυτά τα χρόνια και ειδικά για τον τελευταίο καιρό που παρά το άγχος και την στεναχώρια που της προκαλώ, στέκεται πάντα με υπέρμετρη υπομονή και δύναμη σε κάθε ανάσα, σε κάθε δάκρυ μου, αγκαλιάζοντας με, με την αγάπη της, ζεσταίνοντας με με το λαμπερό χαμόγελο της.

Είναι μια μάντισσα με τα πιο γρήγορα αντανακλαστικά που υπάρχουν, καθώς..

Ήταν και είναι δίπλα μου πάντοτε, ένα βήμα..πριν τη χρειαστώ!

Μπορεί ο τρόπος που μου στάθηκε και μου στέκεται να μην είναι πάντα, αυτός που επιθυμώ και κάποιες φορες να νευριάζω, όμως τώρα τον κατανοώ και τον αποδέχομαι με σεβασμό, αναγνωρίζοντας το μοναδικό συναίσθημα της Μητέρας.
Δε θα μπορούσε καλύτερα να εκφράσει την αγάπη της κρύβοντας παράλληλα την ανησυχία της.

Ξέρω οτι καθημερινά της σπάω τα νεύρα, ρωτώντας την πόοοοοσο με αγαπάει και λέγοντας της πόοοοοσο την αγαπώ όμως, Μανούλα μου η αγάπη μου για εσένα, δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος και το άπειρο είναι το ελάχιστο μέγεθος με το οποίο μπορώ να την μετρήσω.

Λυπάμαι πολύ για όσο πόνο και στεναχώρια σου προκάλεσα, μα σου εγγυώμαι ότι η αποζημίωση σε χαρά και ευτυχία, θα έρθει σύντομα στο χιλιαπλάσιο ή για να γίνω και πιο ακριβής..έχει έρθει ήδη  :)

Μανούλα μου! Να είσαι πάντα καλά, να φροντίζεις τον εαυτό σου και να  επιτρέπεις στην μαμά μου, να είναι ευτυχισμένη περισσότερο από όση ευτυχία και φροντίδα  σκορπά απλόχερα σε όλους!

Θα είμαι πάντα εδώ να σε προστατεύω, να σου θυμίζω πόοοοοοοσα αξίζεις - δεν υπάρχουν νούμερα- και φυσικά..να σ'αγαπώ!



Σ ' Α  Γ  Α  Π  Ω    Π ΑΑΑΑΑΑ  ΡΑ   ΜΑ  ΠΑΑΑΑΑ   ΡΑ    Π  Ο  Λ  Υ  !!!!!!!!!!!


Το παιδί σου..

ρ.

Θάνατος και Ζωή: Mια προσωπική επιλογη!

 Χωρίς τα χρήματα ζεις..

Χωρίς ανάσα τι κάνεις;;;

Απλά πεθαίνεις.. και τότε είναι τραγική η ειρωνεία όλοι να κλαίνε υποστηρίζοντας εκ των υστέρων  τις νεκρές πλέον επιλογές σου, λυπούνται για τις ναυαγισμένες ανάγκες σου, ενώ οι ίδιοι άνθρωποι όσο ΄΄ζούσες΄΄ εξέφραζαν αδυσώπητα την διαφωνία τους σε όλα όσα επέλεγες και επιθυμούσες, πυροβολώντας τα όνειρα σου, διακηρύσσοντας το δίκιο τους υπηρετώντας τον φόβο για το τι θα σου γίνει εσένα αύριο ! - Τι πλάκα έχει..

Χαίρονται να σε βλέπουν  ζωντανό, να σε κοιτούν να περπατάς  ενώ εσύ  εσύ μόνο ξέρεις ότι έχεις εσωτερικά πεθάνει.

Όμως, τους κατανοώ..

Γιατί οι άνθρωποι αυτοί σε συμπονούν και σε στηρίζουν όταν είσαι ανάπηρος, λόγω σκλήρυνσης κατά πλάκας, σε σέβονται και σε ενθαρρύνουν  όταν βλέπουν την χημειοθεραπεία να ρέει στις φλέβες σου, αγνοώντας τους προμηθευτές του όπλου με το οποίο αυτοκτόνησες, προκειμένου να ζήσεις.

Τους καταλαβαίνω και δεν τους παρεξηγώ πλέον, καθώς οι άνθρωποι αυτοί για να πειστούν ότι νοσείς πρέπει να δουν την άσχημη διάγνωση των εξετάσεων σου ή να σε δουν σε κλινήρης σε κάποιο νοσοκομείο.

Δεν τους αρκεί κάτι που δεν είναι ορατό και τον πόνο, την αρρώστια της ψυχής δεν τον βλέπουν τα μάτια, καθώς δεν είναι κεντημένα στου καθενός μας το ΄΄ κουστούμι’’.

Η ψυχή υπάρχει.. βρίσκεται  εντός μας, πρώτα νοσεί εκείνη και κατόπιν σκίζεται το ΄΄κουστούμι΄΄ μας.

Όλα αυτά μακάρι να ήταν παραμύθια βγαλμένα από την φαντασία μου..

‘Όμως δυστυχώς, είναι  η μεγαλύτερη αλήθεια στον κόσμο που ‘’ζούμε.

Μας διέπει η εξής εγωκεντρική φαντασιοπληξία:

Oτι η ζωή για εμάς είναι αιώνια.

 Μία αντίληψη αστεία και  ειρωνική, ένα σχήμα οξύμωρο και τρελό, καθώς είμαστε, ματαιόδοξα ζόμπι είλωτες, του πόθου για πλούτο, εξουσία και υπεροχή.

Στους ανθρώπους που αναγνωρίζουν-αποδέχονται την ασθένεια της ψυχής τους, φωνάζοντας για να πείσουν και να κερδίσουν την επιβεβαίωση και την υποστήριξη των γύρων τους..

Προστάζω να ΠΑΨΟΥΝ!

Η υποστήριξη δεν θα έρθει από τα ΄΄ζόμπι΄΄ και τους καλά πλυμένους εγκεφάλους τους.

Ούτε η κατανόηση, ούτε η αποδοχή, ούτε η ενδυνάμωση, τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να ευαισθητοποιήσουν και να κινητοποιήσουν την συμπόνια ενός ματαιόδοξου τηλεκατευθυνόμενου σκελετού όποιο ΄΄ κουστούμι’’ και αν φορά.

Εκείνο που  θέλω να τους πω, είναι να ακούν και να εμπιστεύονται  την εσωτερική τους φωνή.

Είναι η μόνη φωνή που οδηγεί στα όνειρα μας, πλάθοντας όπως ο θεός, το  προσωπικό μας σύμπαν, το  οποίο καμία επικριτική φωνή  κοινής  και φτωχής γνώμης δεν μπορεί να διαπεράσει.

Φροντίζοντας τον εσωτερικό μας πλανήτη που εμείς φτιάξαμε στα μέτρα μας  με αγάπη και σεβασμό, χωρά μόνο γαλήνη, ευτυχία, αρμονία και..αιώνια  υγεία.

Η διαμονή μας εκεί εξασφαλίζει αιώνιο πλούτο και αφθονία.

Πλούσιος είναι ο άνθρωπος ο οποίος είναι ευτυχισμένος κοιτώντας τον ήλιο, απολαμβάνοντας τη βροχή, σκορπίζοντας απλόχερα, αγάπη και χαμόγελα παντού.

Πλούσιος είναι ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτα..δεν έχει ανάγκη τίποτα, δεν ανησυχεί για τίποτα, γιατί όλα όσα έχουν αξία υπάρχουν μέσα του σε αφθονία.

Δε φοβάται να χάσει..αγαπά να δίνει.

Ο πλούσιος άνθρωπος είναι ταπεινός, γνήσιος, γυμνός..όπως ακριβώς γεννήθηκε.
Γεννηθήκαμε πλούσιοι και αγωνιστήκαμε σκληρά να γίνουμε φτωχοί!

Ας σταματήσουμε να περιφρονούμε τα πλούτη, που όλοι μα όλοι έχουμε μέσα μας, απαξιώνοντας την αμύθητη αξία των εσωτερικών μας καταθέσεων, προσηλωμένοι με ένθερμο ζήλο στον στόχο να αυξήσουμε εκείνες στην τράπεζα. Ασελγώντας και κακοποιώντας την ψυχούλα μας.  

Όταν ο οργανισμός καταρρέει, η ψυχή με τη φωνή του σώματος παίζει το τελευταίο της χαρτί: εκπέμπει με κάθε ασθένεια το πιο εκκωφαντικό σήμα κίνδυνου!

Θέλω να δώσω ένα ζεστό ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου στους  ανθρώπους που άκουσαν μαζί με εμένα αυτό το σήμα κινδύνου και στέκονται δίπλα μου,  με σεβασμό, κατανόηση, υποστηρίζοντας και ενθαρρύνοντας με ανιδιοτελή και αληθινή αγάπη.

Είμαι ευλογημένη για όλο αυτό που λαμβάνω κάθε δευτερόλεπτο από όλους εσάς.

Να φροντίζετε τους εαυτούς σας.. κανένας δε θα το κάνει για σας.

Εμείς είμαστε οι γιατροί του εαυτού μας,

Εμείς κατέχουμε τη  θεραπεία μας.

Μια θεραπεία που δεν είναι χημική.

Μια θεραπεία με την οποία δεν πλουτίζουν οι φαρμακοβιομηχανίες και τα νοσοκομεία.

Μια θεραπεία μοναδική και αγνή!

Η θεραπεία αυτή δεν βρίσκεται σε κανένα ράφι φαρμακείου, δεν είναι κλεισμένη σε κουτάκι αλλά έχει όνομα και είναι το πιο όμορφο:

Το όνομα της είναι αγάπη.. και  σημαίνει φροντίδα, αποδοχή, υποστήριξη, συμπόνια, σεβασμό, ελευθερία..

Δυστυχώς, οι άνθρωποι υποχείρια του φόβου απώλειας των χρημάτων και της εξουσίας,  μοχθούν να αποκτήσουν όσα περισσότερα για ένα μέλλον που στην ουσία η διάρκεια ακόμα και η ύπαρξη του, δεν είναι εξασφαλισμένα για κανέναν μας.

Οι άνθρωποι αυτοί, θεωρούν υπερβολή την στεναχώρια, υπέρμετρη και κατακριτέα την ευαισθησία, άνανδρα τα δάκρυα που πηγάζουν απ τον πυθμένα της άνευ γένους ψυχής.

Το να είσαι άτρωτος προκαλεί δέος, σεβασμό και θαυμασμό.

Ενώ

Το να είσαι ευαίσθητος θεωρείται αδυναμία.

Το να είσαι αδύναμος είναι τόση  μεγάλη ντροπή που πρέπει να κρυφτείς πίσω από την βία και την μαγκιά! 

Μεγάλωσα νιώθοντας άσχημα για τα παραπάνω, καθώς τα είχα όλα..

Βίωσα την απόρριψη, κατάπινα τοξικές κριτικές, θαύμαζα και μιμούμουν  τον εκάστοτε που περνούσε από μπροστά μου, πνίγοντας την προσωπικότητα μου.

Ολα αυτά τα βίωσα γιατί..πολύ απλά έτσι εγώ επέλεξα..

Σήμερα σταματώ να τα βιώνω, γιατί δεν τα επιλέγω πια και είμαι πολύ υπερήφανη για αυτό!

Είμαι ένα πάμπλουτο νεογέννητο κορίτσι!

Σήμερα είναι τιμή μου που είμαι ευαίσθητη.

Είναι τιμή μου που υπερήφανα εκδηλώνω την θλίψη μου αφήνοντας τα δάκρυα μου να κυλούν ελεύθερα.

Είναι τιμή μου που δεν είμαι ηθοποιός για να με χειροκροτεί η μάζα.

Είναι τιμή μου αποδέχομαι, αγαπώ και στηρίζω τις προσωπικές μοναδικές μου αλήθειες.

Είναι τιμή μου που δηλώνω αδύναμη να σηκώσω μεγατόνων φορτία γιατί σέβομαι και προστατεύω την ψυχική μου σπονδυλική στήλη από την κατάρρευση και την αναπηρία.

Είναι τιμή μου και καμάρι μου..που είμαι ΕΓΩ!

Μια Καληνύχτα σε όσους συνεχίζουν να επιλέγουν να βιώνουν άσχημα συναισθήματα και μια Καλημέρα σε όσους βάζουν τέλος σε μια τέτοια επιλογή.

Και τα δύο με πολλή αγάπη και κατανόηση, καθώς αν δεν νυχτώσει..δεν ξημερώνει.

 ΥΓ: Λυπάμαι αν οι παρακάτω φωτογραφίες τρομάξουν κάποιους, όταν πω πως δεν πρόκειται για κάποιο μαρκαδόρο που λέρωσε τα χέρια και τα μάτια μου ζωγραφίζοντας..

Πρόκειται για τον τρόπο που επέλεξε η δική μου ψυχή να ζωγραφίσει τον πόνο, την πίεση και την ασέβεια που της ασκούσα, ικανοποιόντας όλες τις ανάγκες εκτός από τις δικές της..

 ρ.