´´Αγαπα τον πλησιον σου ως εαυτον´´

´´Αγαπα τον πλησιον σου ως εαυτον´´ 
Συμφωνοι, αλλα με την προυποθεση να σε αγαπα κι αυτος κι αν δε μπορει τουλαχιστον ας μη σε βλαπτει, ας μην έχει την πρόθεση να σου πετά τα σκουπίδια του.
Σε διαφορετική περίπτωση, προσωπικα, δε  θελω ουτε στο ενα μετρο τέτοιους πλησιον.
Μιλω για τους ανθρωπους που ειναι απίκο να αμφισβητησουν, να επικρινουν, να χλευασουν, για ανθρωπους δυσκοιλιους στο χαμογελο, την ευγενεια και τον σεβασμο ως προς την εκαστοτε υπαρξη που θα συναντησουν.
Τα τελευταία χρόνια, ειμαι εκλεκτικη στον τροπο που επιλεγω τους πλησιον μου.
Αδιαπραγματευτα και αυστηρά εκλεκτικη!
Προτεραιότητα μου ειναι να να μοιραζομαι την ενεργεια μου με ανθρωπους τετοιους, ωστε εκεινη να ενδυναμωνεται και να ανακυκλωνεται με τροπο υγιη τόσο για εμένα όσο και για εκείνους.
Να την προστατευω απο οποιαδηποτε υποψια ρυπου και μολυνσης για να μπορω να αναπνεω καλα και να προσφερω απ το οξυγονο μου σε οποιον χρειαστει. 
Προτεινω σε ολους το ιδιο χωρις φοβο, με πολυ παθος και μπόλικη αγάπη!

Καλη εβδομαδα!
Με αγαπη ρ.

Οταν στενεύει το κεφαλι..

Οσο στενάχωρος ειναι ο εγκέφαλος, τόσο υποφέρει η ψυχη.
Η ψυχη θελει χωρο..χωρο διχως τετραγωνικα..
θελει την αλάνα του απειρου κι εσυ την εχεις σε μια γκαρσονιερα στολισμενη με καδρα ετικετες -βαρυγδουπες λεξεις..
Με τον εναν ή τον αλλον τροπο θα βρει τροπο να δραπετευσει..
Αν την βοηθησεις να το κανει..θα εχετε μια αρμονικη συγκατοικηση..
Αν οχι, θα αφησει το στενο σου κορμι για να χυθει στο απειρο, στο ενα..

Με αγαπη ρ.

Μήνυμα για την αποκοπή και την σύγκριση

Η σύνδεση με ο,τι βρίσκεται εκτός σου, μπορεί να σε αποσυνδέσει..
Ακόμα και αν αυτό το ''ο,τι'' απο κάποιους θεωρείται ως το φυσιολογικό, ως το πρέπων.. 
Για εσένα ομως δεν είναι.. αυτες οι λέξεις δεν υπάρχουν στο λεξικό της ψυχής σου.
Και όταν τις πλέξεις μαζί με όλα τα ''ο,τι'' των φυσιολογικών και συνδεθείς μαζί τους,  τότε αποκόβεσαι..και πονάς.
Την αποκοπή αυτή, μην την κρίνεις.
Το οτι δεν εφάπτεσαι, μην το κρίνεις.
Δεν ειναι αδυναμία, δεν ειναι αδράνεια.
Είναι όμως κάτι και αυτό το κάτι Ονομάζεται διαφορετικότητα.
Την διαφορετικότητα, μην την συγκρίνεις.
Τα μοναδικά, τα ξέχωρα δεν συγκρίνονται.
Η σύγκριση έχει δόντια κοφτερά που σε τσακίζουν και έπειτα σε αποκόβουν.
Και η αποκοπή αυτή είναι το ξεσπίτωμα.
Το ξεσπίτωμα απο αυτό που είσαι και η μετακόμιση σε ενα κοινοβιακο ''εγω''
Μη το κρίνεις.
Είναι η διαδικασία αποσύνδεσης που μας ενθυμίζει την σύνδεση.
Ειναι ο χάρτης -δάσκαλος να μας μαθαινει να βάζουμε χ στην πεπατημένη και να ακολουθούμε την διαδρομή προς το σπιτι μας.
Μην φοβάσαι.. το μπροστά δεν εχει πίσω.
Μην  ανησυχεις..δεν υπάρχει πίσω και μπροστά.
Μπορείς να αφεθείς, γαλήνια σε ένα άφθονο τώρα.

με αγάπη ρ.

Ο κόσμος μου

Πιστευω πως η ακαταπαυστη ροη της αναπαραγωγης τοσο των δυσσαρεστων ειδησεων οσο και η προβολη των σκληρων εικονων απο τα ΜΜΕ, δεν εχει σκοπο την ενημερωση αλλα την εξοικειωση του οφθαλμου της ανθρωπινης ψυχης με το αρρωστο,το σιχαμενο..μεσω της τυφλωσης του εγκεφαλου προκειμενου να επιτευχθει η νιρβανα και ο εκφυλισμος του ανθρωπινου ειδους.
Η πιο υπουλη και η πιο επικινδυνη μορφη βιασμου ειναι αυτη που διαπραττει το μεσο το οποιο μεταφερει τις πραξεις.Θεωρω τραγικα αρρωστο να αγκαλιαζεις τα παιδια σου, να τρως στον καναπε, να πλενεις τα πιατα ενώ παράλληλα παρακολουθείς αποκεφαλισμους, κηδειες διασημων και οικονομικους εκβιασμους και συνεχιζεις να ποτιζεις αταραχος τα λουλουδια και να πίνεις τον δροσερό χυμό σου.
Βρίσκω ανώμαλο να μπορεί να κατεβαίνει η μπουκιά στη θέα μιας σφαγής.
Βρισκω τραγικα ειρωνικο να ανησυχουμε και να κανουμε λογο για αεροψεκασμους, οταν εμεις οι ιδιοι, ανοιγουμε στα σπιτια μας, στα αυτοκινητα μας, την κανουλα με τα δηλητηρια και παρφουμαριζομαστε ολημερις κ οληνυχτις με τοξικη και αρνητικη ενεργεια.
Αναρωτιεμαι.. Που θα βρoυν χωρο να φυτρωσουν τα χαρισματα, η ευγενεια, τα ταλεντα, η συμπονια, η αγαπη? 
Πως θα ευδοκιμησουν σε μια χωματερη σκουπιδια?
Καποιοι λενε οτι ειμαι στον κοσμο μου και δεν ξερω τι γινεται στον δικο τους.
Ξερω τοσα ομως που μου ειναι αρκετα ωστε να επελεξα να την κανω απο ολο αυτο.
Ναι εφτιαξα τον δικο μου κοσμο.. με πολυ κοπο καθαρισα τα σκουπιδια και τωρα κατοικω σε ενα μποστανι..
Ενα μπαξε αγαπης.
Εκει Μαθαινω να με αγαπω, να σκεφτομαι υγιεινα και ολα αυτα να μπορω να τα μοιραζομαι και με τους γυρω μου.. 
Ετσι πιστευω αλλαζει ο κοσμος .. Φτιαχνοντας ο καθενας τον δικο του και μετα ο ενας τον αλλον μοιραζοντας ομορφιες.
Η επιλογη δικη σας..

με αγάπη ρ.

Ελα να κάνουμε Μπουρμπουλήθρες

Αφιερωμενο..

Δεν πειραζει που δεν εισαι με καποιον αυτο το καλοκαιρι..δε πειραζει καθολου!Εχεις εμενα!Τη φιλη σου!Θα περασουμε ομορφα θα δεις! Θα πηγαινουμε για μπανιο,θα ρουφαμε τις κοιλιες μας, θα βγαζουμε φωτογραφιες και θα λεμε η μια στην αλλη ποσο ομορφη ειναι!Θα τρωμε πεπονι κατω απ την ομπρελα και οταν κοιμασαι εγω θα μενω ξυπνια να διωχνω τις σφηκες απο πανω σου!Θα μου δινεις απο τον χυμο σου γιατι εγω τον δικο μου τον ηπια γρηγορα και εγω θα σου δειχνω ποιοι αντρες σε κοιτανε!Ναι σε κοιτανε!Μα Εισαι τοσο ομορφη ψυχη..διχως μακιγιαζ και φτιασιδια ετσι αυθορμητη και αληθινη!Πεθαινω για αυτην την παιδικοτητα σου!Αυτο το γλυκο σεξι σου! Την τρελλα και το παθος με το οποιο αγαπας διχως λογαριασμους και ζυγαριες! Τι;;; Αν ολα αυτα αρεςουν κ στους αντρες;;
Ακου μικρη μου.. Ο ανθρωπος φερεται με τον χυδαιοτερο τροπο σε ο,τι πιο ιερο κ ομορφο:στην φυση, ενω τιμα και σεβεται καθε καλπικο και αψυχο δημιουργημα του.Μη με ρωτας λοιπον αν αρεσει στους αντρες αυτο που εισαι..Ρωτα με γιατι μπορει να μην τους αρεσει και τοτε θα σου πω: Γιατι η βουτια σε μια πιςινα ειναι ασφαλεστερη και βολικοτερη απο εκεινη σε εναν καταπραςινο κρυςταλλινο ωκεανο..Ποιος εχει ορεξη στις ημερες μας γλυκια μου να εξερευνησει και να χαθει στον βυθο των αληθινων συναισθηματων;Που να κατεβουν εκει κατω χωρις οξυγονο..χωρις την αγαπη;Στο βυθο εκεινος που δεν αγαπα παθαινει αςφυξια και αν πας να τον βοηθησεις προσεχε! Μην παψεις να αγαπας γιατι θα πνιγεις κι εσυ!
Ωχ! Καποιος ερχεται.. Βλεπω μπουρμπουληθρες!Ειναι ομορφος και σου χαμογελα!Κρατα ενα μαργαριταρι!
Τωρα λαμπει κι αυτο μαζι σου..στο λαιμο σου!
Πρεπει να φυγω..καπου πιο κει..εδω στα βαθια, ισως καποιος βγαλει μπουρμπουληθρες και για μενα 

Καλο καλοκαιρι με πολλές μπουλμπουλήθρες αγάπης
Με αγαπη ρ.

Η όμορφη μου σχέση..

Οταν πρωτοσυναντιεστε, αναγνωριζετε οτι ειστε ο ενας για τον αλλον.
Γνωριζετε οτι ειστε καμωμενα δυο ξεχωρα ενα, για να βαδιζουν παραλληλα στη σιωπη και οποτε νιωθουν μοναξιες να ξεκουφαινουν ο ενας τον αλλον.
 Αμα τουτα θωρεί ο νους και τα γνωριζει η καρδια..Αυτα ειναι φιλε! 
με αγαπη ρ.

Χαθήκαμε στο μέτρημα

Από την Ανατολή ως την Δύση του Ηλίου, ξύπνιοι ή κοιμισμένοι μετράμε.

Τι μετράμε?
Είναι τόσα πολλά που έχω χάσει το μέτρημα.
Ένα μέτρημα μέσα στο οποίο έχουμε χαθεί όλοι!

Καταρχάς, μανιωδώς και αυτιστικά μετραμε τον χρόνο.
Μετράμε κάθε δεύτερο του δευτερολέπτου.
Μετράμε τα λεπτά, την ώρα, τις ημέρες, τις εβδομάδες, τους μήνες, τα χρόνια..
Είναι συγκλονιστικό!
Μετράμε ένα εγγυημένο άπειρο που από μόνοι μας επινοήσαμε, το τεμαχίσαμε και  το βαφτίσαμε.
Δευτέρα,Τρίτη,Τετάρτη.. Ένα, δυο,τρία..
Γιατί τι είναι ο χρόνος?
Ποιος ορίζει αν η ώρα είναι 5:00 , 6:00 και γιατί να μην είναι 50:00?

Δεν παρανοώ, απλώς αναρωτιέμαι γιατί μετράμε νούμερα και χτύπους ρολογιών αντί να μετράμε και να εκτιμάμε τους χτύπους της καρδίας μας.
Είναι κι αυτοί άπειροι μα όχι εγγυημένοι..
Γιατί δεν μετράμε αυτούς τους χτύπους?
Γιατί δεν ζούμε την ώρα που εκείνοι ορίζουν?
Την ώρα που λέγεται : Τωρα!
Το  παρών που υπάρχουμε, που είμαστε ζωντανοί.

Έχουμε παγώσει τον ´´χρόνο´´ μέσα μας για να μετράμε πλασματικούς χρόνους και αριθμούς,
Για να μετράμε ψευδαισθήσεις.

Για να μετράμε τα χρήματα:

Από πολύ μικρούλα με θυμάμαι να σκέφτομαι:
Τα χρήματα είναι ένα μέσω συναλλαγής.
Ένας τρόπος συνεννόησης που επινοήσαμε εμείς οι ίδιοι, οι Άνθρωποι!
Εμείς τα φτιάξαμε, εμείς τους δώσαμε άξια.
Ποτέ δεν κατάλαβα, γιατί δεν μπορούμε να είμαστε Εμείς και αυτοί που θα τους την πάρουμε πίσω;

Κάθε φόρα που σκεφτόμουν τι μας συμβαίνει, η απάντηση ερχόταν και έρχεται στα μάτια μου με μια εικόνα:

Πολλά μικρά παιδάκια, σε ένα πάρτι αρχίζουν με γέλια και χάρες να παίζουν το γνωστό επιτραπέζιο μονοπολη.
Ζαριά με την ζαριά, τα παιδάκια σκληραινουν, αγριευουν, δεν είναι πια παιδιά δεν είναι καν άνθρωποι και το παιχνίδι δεν είναι πια παιχνίδι.
Δεν είναι παιχνίδι όταν η ζωή σπέρνει θάνατο.
Τα ´´παιδάκια´´ έγιναν αδίστακτα βαμπίρ που διψούν για χρήμα καμωμένο από αίμα.
Τι αστείο..
Σκοτωθήκαμε παίζοντας μονόπολη..
Μετρώντας ζαριές και νούμερα.

Νούμερα να χουμε να μετράμε!

Τι άλλο μετράμε?
Μετράμε το βάρος μας.
Φυσικά το σωματικό μας εννοείται..
Πασχίζουμε με γυμναστήρια και δίαιτες να κάνουμε σφριγηλό και αδύνατο κορμί για να είμαστε εντός των  κοινωνικών προτύπων και όλα αυτά… 
την ώρα που η ψυχή μας, παχύσαρκη, σαν υπέρβαρο κύτος αγκομαχά, από το λίπος του πόνου και της θλίψης ενώ το πνευματικό τριτοκοσμικό μας κορμί, λιμοκτονεί από την ασιτία .


Είναι και άλλα πολλά που μετράμε όμως, σταματώ εδώ, γιατί όπως λέει και η μάμα μου: 
''Μετά από ένα σημείο τα κείμενα σου φλερτάρουν με τις διαστάσεις βιβλίου..
Οπότε βάζω τρεις τελείες εδώ, για να αφήσω και κάτι για το βιβλίο ;)

´´Μια μονόπολη η ζωή μας,ένα παιχνίδι ήτανε που έγκλημα έγινε στα φονικά μας χεριά.
  Δώσαμε άξια στα νούμερα και χάσαμε την δική μας.
  Βιάζουμε την ψυχή μας, για λίγα χρήματα..άψυχα χαρτιά''
   
  Άρχισε αστέρια να μετράς.
  Κι αυτά άπειρα είναι, μα κάλλιο να μετράς το φως παρά το σκοτάδι.

Την απεραντοσύνη να απολαμβάνεις, βρίσκεται παντού μα κυρίως μέσα σου.


Με αμέτρητη αγάπη
ρ.

Πρόταση Βιβλίου: ΄΄Επιστροφή στο Φως''

Κάθε του σελίδα, μια δέσμη φωτός.

Όλες μαζί φέγγουν, για να ελαφρύνουν τα βλέφαρα της ψυχής και να την οδηγήσουν στην ανάνηψη.

Δεν πρόκειται για μια αληθινή ιστορία..πρόκειται για πολλές αληθινές  ιστορικές πραγματικότητες μιας ξεχωριστής αλήθειας. 

Μιας αλήθειας τόσο ξεχωριστής και συνάμα τόσο κοινής για όλους μας.

Το προτείνω μέσα από την καρδιά μου και εύχομαι:

Καλό και φωτεινό επαναπατρισμό σε όσους το επιλέξουν.

με πολλή αγάπη 

ρ.

Περιγραφή του Βιβλίου:
Για ποιο λόγο βρισκόμαστε στη γη?; 

Από που προερχόμαστε; 

Που βρίσκεται η πατρίδα μας;

Η κάθε ψυχή έρχεται στη γη για τιμωρία, ως αμαρτωλή και εξόριστη, ή αυτό βολεύει κάποιους;

Ποιος είναι ο λόγος που δεν θυμόμαστε τίποτα;

Είμαστε μόνοι μας, αβοήθητοι και ξεχασμένοι, ή δίπλα μας στέκεται ο ανώτερος πεμπτοδιαστατικός εαυτός μας που συνεχώς μας στηρίζει;

Ερωτήματα, ερωτήματα, ερωτήματα.........

Το περιεχόμενό του βιβλίου αυτού, είναι αποτέλεσμα ανώτερης επικοινωνίας με δασκάλους από την Πέμπτη Διάσταση καθώς και διασταύρωσης και μακροχρόνιας μελέτης και ανάλυσης γνωστών και άγνωστων συγγραφέων, μελετητών, ερευνητών, δασκάλων, μυστών. 
Με μυθιστορηματικό τρόπο, παρουσιάζεται η ζωή των ψυχών στην πέμπτη διάσταση, στην αληθινή τους πατρίδα και κατόπιν τα πως και τα γιατί της έναρξης ενσαρκώσεων τον πεμπτοδιαστατικών ψυχών στα γήινα πεδία, καθώς και την πορεία τους σε αυτά μέχρι και σήμερα.....

Περίληψη του Βιβλίου:
Στο μαγικό κόσμο της πέμπτης διάστασης για πρώτη φορά αποφασίστηκε, πριν από πενήντα χιλιάδες χρόνια, η ενσάρκωση των ψυχών στη γη. Οι ψυχές φόρεσαν το πέπλο της λήθης, για να ανακαλύψουν ξανά την αληθινή τους φύση και το πνεύμα τους, και νικητές, να επιστρέψουν στα φωτεινά πεδία της πατρίδας τους. Από κει θα συνέχιζαν την πνευματική τους εξέλιξη μέχρι τη Θεϊκή Πηγή τους.

Έτσι, και η Ναΐδα ξεκίνησε το ταξίδι της στο χωροχρόνο του δυσκολότερου πνευματικού σχολείου, τη γη. 
Οι πρώτες ενσαρκώσεις ήταν δύσκολες για όλους, αφού εγκλωβίστηκαν σε πρωτόγονα σώματα. Αργότερα, όταν το ανθρώπινο είδος άρχισε να εξελίσσεται, οι ψυχές μπόρεσαν να εκφράσουν όλο το μεγαλειώδες θεϊκό τους δυναμικό. 

Ξαφνικά, όλα ανατράπηκαν, μέσω μιας ύπουλης και γενικευμένης μετάλλαξης. Η Ναΐδα υπήρξε κι αυτή θύμα της. Οι ψυχές αποκόπηκαν από την Πηγή τους και από τη δόνηση της αγάπης Της. Η επιστροφή στο φως έγινε άπιαστο όνειρο. Σκοτάδι τύλιξε τη γη.

Πως θα χειριστεί την κατάσταση η Ναΐδα μαζί με τις άλλες ενσαρκωμένες ψυχές, στην αυγή πλέον του 21ου αιώνα;

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΝΟΜΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ ΒΙΚΤΩΡΙΑ,

 ΙΚΑΡΟΥ 32, ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ, ΑΦΜ;067391535,

Β΄΄ΔΟΥ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ, 

ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΕΣ ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ 2810 222782, 6937284847.

Facebook: https://www.facebook.com/pages/%CE%95%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%A6%CF%89%CF%82/477276725627672?fref=ts

https://www.facebook.com/vicky.stamouli.1?fref=ts

Αφιερωμένο στις πολυαγαπημένες μου Λειλα και Ναιδα ..  :)

Με μια χούφτα χρώματα να μουτζουρώνουμε τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλον!

Τον Ιούλιο που μας πέρασε, πήγα και πήρα μπλοκ, μαρκαδόρους και ξυλομπογιές.
Όλα τα χρώματά!
Τα χάζευα με τις ώρες!
Η πωλήτρια με ρώτησε αν είναι για το παιδάκι μου και της απάντησα με ενθουσιασμό πως ΝΑΙ είναι!

Από τότε, κάθε ημέρα ενθαρρύνω αυτό το παιδάκι να τα πάρει στα χεράκια του για να ξεκολλήσει απ τον καμβά της ψυχής του το ξεθωριασμένο σκίτσο του θλιμμένου καλλιτέχνη.
Του θλιμμένου και μοναχικού αυτού καλλιτέχνη, που χρόνια στέκει μέσα Μου πάσχοντας από αγκύλωση, υπομένοντας αγόγγυστα τους πόνους της ψυχικής του δυσκαμψίας.
Αυτό το παιδάκι ξέρω, πως κάποια μέρα θα τον θεραπεύσει.
Και.. είναι το μοναδικό πλάσμα που μπορεί να τον θεραπεύσει!
Θα τον θεραπεύσει, δίνοντας  του το φιλί της ζωής, με μια χούφτα μπογιές και αγάπη και κείνος πια..πάνω στο λευκό χαρτί  θα φέρνει σβούρες χρωματιστές, γλεντοκοπώντας την ανάσταση του, απολαμβάνοντας την ανεμελιά της παιδικότητας και την πληρότητα της δημιουργίας.

Έχε στο σπίτι σου λίγες μπογιές και ένα λευκό μπλοκ, φυλαγμένα σε ένα συρτάρι

Σαν φέξει της αναγέννησης η πρώτη αχτίδα..τον καλλιτέχνη σου να βγάλεις απ'το πατάρι.

Με μια χούφτα χρώματα να μουτζουρώνουμε τους εαυτούς μας και ο ένας τον άλλον!
ρ.

Με αυτήν την μουτζουρίτσα, αποχαιρέτισα στις 12 Ιουλίου 2013, τους αγαπημένους μου όταν έφυγα από το επαγγελματικό μου σπίτι.

Ολοι μαζι σ'εναν ουρανο αγαπης!

Όλοι μαζί σ'εναν ουρανό αγάπης!

Με ήλιο, βροχή,κεραυνούς,αστραπές,ουράνιο τόξο..!

Όλα στη φύση μας είναι και όλα την ομορφιά τους έχουν,την μαγεία τους.. 

Φτάνει να΄μαστε όλοι μαζί..σ´εναν ουρανό ΑΓΑΠΗΣ! 

Καλημέρα συννεφάκια μου γλυκά! 

Με πολλή αγάπη

ρ.